bıçağını götürüb qalın kürkünün qoltuq cibinə soxdu. “İnəyin vaxtına, deyəsən az qalıb, ayaqlarını yerə çırpır, narahatdır, gərək nəzarətdən qoymayaq, bir şey olsa, xəbər elərəm.” Arvad çönüb boylanmadı da: dünən elə, bu gün belə…

* * *

Üç gecə səhəri diri gözlü açdı. Getdikcə vərdiş halını almağından sevinirdi; düz deyirlər, hər şeyə öyrəşməkdən asılıdır. Gündüzləri yatıb dincəlirdi. Arada arvadı “özünü yorma, ay kişi, inək doğana oxşamır, vaxtına hələ var, nədən əmcəkləri hələ şişəlmiyib, balası da erkəyə oxşayır: hər şey erkək balada yelin üstə çox qalır”, – eşitdirmişdi. Ancaq bu gün səhər yeməyindən sonra bazar qabağına çıxmaq, tükənən ərzaqları almaq üçün üzünü təmizlədi.

Bazar qabağında çox yubanmadı. Aşağıdan arvadını səslədi ki, aldıqlarını içəri ötürsün. Özünü itirmiş qarı:
- Ay kişi, sən Allah, Mata bizdədi, xətrinə dəymə, kəndin xəbərlərini gətirib, bir yerə çıxammıram. – Selofan torbaları alıb yanına yığdı. – Xəbərimiz yoxdur, obaşdan Tük Rəhmanın odun peçi parttayıbmış, başının- üzünün tükü yanıb, qaşları, kirpikləri ütülüb. Adam arasına çıxası halı qalmayıb babalın…Ev yanırmış, eyy, qışın günündə, Allah qonşulardan razı olsun.Yaxşı ki, arvad-uşaq yanında olmayıb, yoxsa günlərini qara eləyəcəkdi…

- Tüstüdən saralsa da, əbləhin bir qış yandırmağa bığları vardı, – o, gülməkdən özünü güclə saxladı.
- Sən də zarafatından qalmırsan, belə işə gülməzlər. Vaxtın olanda get dəyginən, elik- hampayıq, təskinlik dilə. – Aşağı əyilib corabını əlləşdirdi. Alçaq səslə pıçıldadı:
- Odunçu səni gəzirdi, əlində də dəftər vərəqi, dedi bunu sənə verim… Deyinirdi ki, kənddə onsuz da odun almayan bir nəfərmiş, o isə canını əziyyətə salıb iki gecə siyahıynan əlləşib…
- Onu atarsan peçə… Qazın ətindən qalıbmı, arvad?
- Yarısı elə durur, a kişi, o qədəri kim yeyəsidi… Ördək ondan sərfədi…

- Qalanını bəri ver görüm, Ustanın yanına gedəcəm, qoy təpsin canına öz malı kimi… Görüm onu təndirxanaya qapı salmağa razı sala biləcəyəmmi?!

Arvadı