gəlib şirin-şirin söhbətləşir mənimlə, it oynadanın birisidir. Sübutum yoxdur… İndi istəyirsən təndirxanaya qapı qoyaq, mənim də əlimdə yarımçıq işlərim çoxdur. Hər kəs də tələsdirir. Qurban olduğum qışı bu başa saldı, bizimkilərin də hazırlığı yox. Yadımdadır, mən uşaq olanda, nəşəxor birisi günün günorta çağı camaatın ördəyini, qazını daşıyırdı. Gör ha, elə dədədən necə övlad əmələ gəldi, indi hüzür məclisində başımızı xarab eləyir, dinib-danışa bilmirik. Bəlkə düz demirəm, ağsaqqal? Halal işdi ustalıq, gör heç qalıbmı köhnələrdən? Əziyyəti çoxdur, haqqımı da yubadırlar, vaxtında vermirlər. Bir nəfərə dirənib.

- Elədir, düz sözə nə deyəsən. Amma sən tədbirli adamsan, bu işə əncam elə, ağrın mənə, belə getsə odun qurtaracaq. Heç vədə bu qədər odunumuz olmayıb, xaricdə olan oğlan yayı gələndə iki “Ural” almışdı. Arvad da naxoşdur deyən, peçimiz sönmür.
- Ac qılınca çapar.
- Başına dönüm, qurtar məni bu idbarın əlindən. Acı doyurmaq mənəmi qalıb? Yatma, deyirsən, yatmaram, səhərəcən güdərəm. İşimin adı nədir, pensiyaçı adamam, səhəri diri gözlü açaram.
- Hər kimsə hiyləgər və tədbirlidir.
- Hörmətini edərəm…
- Kişisən sən?! – yaxına gəlib onunla nəfəs- nəfəsə dayandı.
- Şübhən- zadın var? – tez-tez udqunsa da, baxışlarını Odunçudan yayındırmadı. Qəfil söz onu yaman tutmuşdu.
- Ağzıyırtıq adamlar çoxdur. İncimə. Burda kəlmə kəsirsən, evə çatmamış arvad-uşaq xəbərləyir. Heç kimə etibar-zad qalmayıb. Düz deyirsən, yaman qurumsağa ürcah olubsan, ağsaqqal, lap anasının əmcəyini kəsəndi. Daşıyacaq axıracan, heç uf da deməyəcək. Bu qaz-ördək işi deyil; quşdu saldın qəfəsə, dədəsinə od vurdun, belini qırdın. Amma mənim ağlıma bir şey girib… – Dama-ğına qoyduğu siqareti yandırdı. – Sizin təndirxanada gərək ki, işıq xətti yoxdur, ancaq əvəzində əl direlin olmalıdır, yayda işıq sönəndə karıma gəlib; onu da qoyarsan görünən yerə. Axşamüstü gələcəm ora, amma sən həndəvərə fırlanmırsan. Bir saatlıq işim olacaq. Bunu da dəqiqləşdirim: başladığın düzümdən