r güclənmişdi. Geyinib-keçinib həyətə düşdü. Qar günün şüaları altında ərisə də, havadakı soyuqluq azalmamışdı. Tövləyə gedib, inəyə su verdi, yem qoydu. Qapını çəkib içərini dinşədi; heyvanın yataq yeri böyük idi, şaxtalar davamlı olacaqsa, tək inək üçün soyuq ola bilərdi. Belə halda onu balaca gözə çəkmək lazım gələcəkdi.

Axşam şam hazır olan kimi yedi, soyunub tezcənə yerinə girdi. Arvadı hətta təəccübləndi, “səndən çıxmayan iş, a kişi, son xəbərlərə baxmayacaqsan,” – soruşdu. “Mənnən işin olmasın, qoy rahat ölüm,”- danışmağa həvəsi yoxdu. Arvadı əlli ildə xasiyyətinə bələddi, odur ki, heç nə olmamış kimi kiridi.

Səhər alaqaranlıqda ayıldı, tələm-tələsik geyindi, əl fənərini götürüb ilk növbədə təndirxanaya gəldi. Yarımçıq sıra təmizlənmişdi. Dərindən nəfəs aldı. Təəccübdən gözləri böyüdüi: hərifin kefi yuxarı olduğundan, haqq-hesabı kobud surətdə pozub. Belədə kora da əyandı ki, gecə oğru girib, amma vaysınmadı. Yadına Ustanın sözləri düşdü: “Bu axşam da həmin sıranı əridə bilər…” Baxanda hər kəs öz işini görüb: “Ustanın kələyi baş tutub, hərif üstündə əməliyyat aparılan yarımçıq sıranı öz malı kimi daşıyıb, indi növbə mənimdir. Becə yerə demirdi Usta, sonrakı gecələri oyaq qalmalısan, yarımçığı aparandan sonra ordan bir parça odun da çıxmamalıdır. Onu aparacağı yarımçıq qalağı yandırmağa məcbur eləməliyik. Ağıllı çıxıb, utanmaz, sənə elə od vuracam, sirrini deyib- danışmağa üzün olmayacaq. Dədəmi yandırmısan, əbləh…”

Bütün günü yeyib-içdiyi canına yatmadı. İlk qar hələ də əriməkdə davam edirdi. Qaş qaralana kimi ehtiyat lampanı neftlə doldurub silib təmizlədi, təndirxanaya gətirib ortadakı sınıq-salxaq stolun üstünə qoydu. Qaranlıq düşəndə yandırdı, işığını nizamlayıb həyətə qayıtdı. Soyuq olsa da, şaxta qoymamışdı. Ətrafda ölü sükutu vardı. Bir azdan kəndin ortasından keçən çayın üstündəki kolluqlardan çaqqalların ulaşma səsi gəlməyə başlayanda yuxarı qalxdı.

Ciblərini qutu günəbaxan tumu ilə doldurdu, qaz pilətəsinin yanından iri mətbəx