Bu il Yeni Zenlandiyada yaşayan oğlu uzun ayrılıqdan sonra kəndə gəlmişdi. Ər- arvad nə qədər əlləşdilərsə, evlənməyə boyun qoymadı. Oğlu: “Saxlayaq gələn səfərə, dədə. Nə işləriniz var, görün, pula qızırğanmayın”, – dedi. İlk əvvəl də odundan başlamışdılar. Qonşu dağ rayonundan iki ”Ural” maşını doğranmış odun sifariş vermişdilər. Sonra da tövlənin tinindən yeni təndirxana tikmişdilər. Bir müddət yayın qızmar istisinin altında qalan odun parçalarını ora daşıyıb səliqə-sahmanla yığdırmışdılar.

Arvadın gözlərinin yaşı dayanmırdı, “bir də ölümümə gələcəksən, amma evlənsəydin, heç olmasa iki ildə bir dəfə gələrdin, bala”, – deyirdi. Ancaq nə xeyiri, bütün cəhdlər boşa çıxdı, oğlu bir ayın tamamında görüşüb- öpüşüb yerinə-yurduna qayıtdı. Yenə ər-arvad ikilikdə qaldılar. Bu il payız da ertə düşdü, hətta yağışlar dənlik əkini nəinki əməlli-başlı yubatdı, heç başa çatdırmağa qoymadı; şum vuranlar günəşli günü gözləyə-gözləyə qaldılar ki, heç olmasa dəni səpsinlər, lakin yağışların ardı-arası kəsmirdi. Şum vurmağa macal tapmayanların sahəsində torpaq su ilə doyduğundan göl durmuşdu. Sə-hərdən yenə hava dönmüşdü, getdikcə səngiyən yağışın sulu qara keçəcəyi gözlənilirdi. Nə yaxşı ki, odundan boldular. Özlərinə qalsaydı, hər il olduğu kimi otuz metrlə kifayətlənəcəkdilər.

İnsafən heç vədə həyət qışa bu qədər odun ehtiyatı görməmişdi.

Kişi yenə axşamüstü bir təkərli əl arabasını götürüb təndirxanaya getdi. Yarımçıq sıradan daşımaq istədi, amma gördü ki, həftə sonu yarıladığı odun qalağı yerli- dibli yoxdur. Ürəyinə qəribə fikirlər gəlsə də, iti addımlarla evə qayıtdı, peçin yanında ayaqlarını uzadıb çıxmış damarlarını ovxalayan arvadına baxdı:

- Bu gün odun daşımamısan? – deyə soruşdu.

- Nə danışırsan, a kişi, ayaqlarımdan bayıra çıxa bilirəm. Havaxtıdır odun daşıdığım, yadıma da gəlmir. Yenə özün birtəhər elə. Mən nə gündəyəm?!
- Demədim qəzəlo oxuyasan. Hə, ya yox?
- Yox, a kişi, nə olub ki?

- Heç zad olmayıb, gedim daşıyım, yoxsa axşama