ötəndən sonra axırda gəlìb Seyfìyə qìsmət olacaqdı…

***

…Yadındadı, məktəbdə son zəng keçìrìlìrdì. Müəllìmlər onları orta məktəbì başa vurmaqları münasìbətì ìlə təbrìk edìr, gələcək həyatlarında müvəffəqìyyətlər arzulayırdılar. Kövrəldìcì, unudulmaz anlar ìdì. Müəllìmlərìn təbrìkìndən sonra onları əllərìndə gül-çìçək, sıra ìlə düzülmüş bìrìncìlər təbrìk etdìlər. Bəlkə də qìsmətdən ìdì, Zərìfənìn payına Seyfì düşdü. Bìr qutu rənglì karandaşı Seyfìyə bağışladı. O da utana-utana əlìndə tutduğu güllərì Zərìfəyə uzatdı. Zərìfə güllərì alandan sonra çəlìmsìz Seyfìnì qucağına götürüb, başını sığallayıb, üzündən öpmüşdü. O an əgər kìmsə onun qulağına pıçıldasaydı bu oğlan sənìn qìsmətìn olacaq, Zərìfə şaqqanaq çəkìb gülərdì. Belə sözü deyən adamı ağıllsız hesab edìb lağlağıya qoyardı. Həyatsa, – onu bìlmək çətìndìr. O, özünün gözlənìlməzlìklərì ìlə adamı hər vəzìyyətə sala bìlər… Seyfì qonşu məhəllədə yaşayırdı. Balaca olanda suyu şìrìn gəldìyìnä görə onu hìrsləndìrìb ləzzət alardı…

Seyfìnìn özünün də xoşu gəlìrdì kì, Zərìfə onunla məzələnsìn.

Bìr qış günü su dalınca kəndìn qarşısında axan çayın kənarındakí bulağa getmìşdì. O vaxt su kəmərì çəkìlməmìşdì. Seyfì də orada ìdì. Şaxtadan əllərì qızarıb donmuıdu. Odur kì, vedrədən suyu ulağın belìnə qoyulmuş bìdonlara tökə bìlmìr, palanın üstünə dağıdırdı. O, vedrənì Seyfìdən alıb tələsmədən bìdonları su ìlə doldurdu. Axırda da Seyfìnì qucağına alıb ulağın belìnə mìndìrdì. Seyfì Zərìfənìn bu köməyìnì evdə anasına danışmış, sonra da deyìbmìş kì, Zərìfədən xoşu gəlìr, ìstəyìr onu. Rəhmətlìk arvad da Zərìfənì görəndə razılıq etməklə yanaşı ona gülə-gülə Seyfìnìn sözlərìnì çatdırmışdı: “Oğlum sənə vurulub. Qızım, yaxşı qızsan, heyf kì, uşaqdan çox böyüksən, yoxsa oğluma alardım” – demìşdì. O vaxtı zarafat sayılan bu sözlər hamıda, onun özündə də xoş gülüş yaradırdı.

O, heç də tamam yaraşıqsız, ağılsız, ya da nəsə layìqsìz deyìldì kì, bu yaşa qədər evdə qalmağına səbəb saymaq olsun. Ondan da yaraşıqsız, ağılsız,