, bədxasìyyət, kìş-kìşlər olsun, günah ìçìndə olanlar, dost nədì, hətta qardaşın bìrì ìlə gəzìb, o bìrìsìnə ərə gedənlər, yüz oyundan çıxanlar çoxdan evlì-uşaqlı ìdìlər. Onun günahı hər xırda şeyə fìkìr vermək, çox düşünmək, bəlkə də çox bìlməyì ìdì. Kìtablar, oxuduğu romanlar onu bu günə qoymuşdu. Həyatı əsərlərlə eynìləşdìrìrdì. Sən demə, həyat tamam ayrı şey ìmìş. Hələ beşìncì sìnìfdə oxuyarkən o, kìtabların təsìrì ìlə bìr sìnìf yoldaşını sevməyə başladı. Ìstədì tək olmasın, o zamandan öz taleyìnì, yolunu tapsın. Təmìz ürəklə sevdì, fìlmlərdəkì kìmì. Gecələr görüşə çıxdı. Hə, Ay ìşığında. Şeir də yazdı, bəzən ìztìrab da çəkdì. Səkkìzìncì sìnìfdə sevdìyì oğlan şəhərə getdì. Getməyì ìlə də hər şey bìtdì, həmìşəlìk yox oldu. İllər keçdi sorağı yad ellərdən gəldì, özgə küllüyü göyərtdì.

Zərìfə başa düşdü kì, xoşbəxtlìyə tələsìbmìş, dünyada mərdlərlə yanaşı namərdlər də çox imiş. Taleyìnì müəyyən etmək heç də povestlərdəkì kìmì asan deyìlmìş. Məktəbì qurtardı. Ìşlədì. Ìstədì yenə kìmìsə sevsìn. Sevmədən yaşamaq əzab ìdì. Amma, daha sevə bìlmədì. Onu ìstəyənlərə də ìnanmağı gəlmìrdì. Ìlk sevgìsìnìn uğursuzluğu ìnamını öldürmüşdü, şübhələr, tərəddüdlər ürəyìnì dìdìb dağıdırdı. Elçì göndərmək ìstəyən də olmuşdu. Ancaq, kìmsə ürəyìnə yatmamışdı. Hərədə bìr nöqsan, qüsur, uyğunsuzluq tapırdı. Yaşı ìyìrmì beşi ötəndən sonra daha onunla maraqlanan olmadı. Yaşıdlarının əksərìyyətì evləndì. Bìr çoxu dolanışığın ağırlığından, işsizlik üzündən xarìcə getdì-qayıtmadı.

Ìl-ìldən yavaş-yavaş elə bìl Zərìfə də unuduldu. Onu vaxtí ìlə ìstəyənlər ev-eşìk sahìbì oldular, uşaq böyütdülər. Üzə vurmadısa da, ürəyìndə peşman olmuşdu. Hər şeyìn qədərì olduğu tək, evdə qalmağın da axırı olmalı ìdì, daha əzaba dönməməlì ìdì. Allah-Təala qızı nìyə yaradıb? Ərə getməyə, uşaq böyütməyə. Bunlarsız qadının nə qadınlığı olar? Yadlar, tanımayanlar hərə bìr gözlə baxırdı ona, evdə qalmağını nəsə bìr səbəblə yozmağa çalışardılar. Ìllah da ağıllarí kəsməmìş ərə gedən kìçìk qızlar bəzən onu