görəndə özlərini elə aparırdılar ki, guya mələkdìrlər bunları alıblar, Zərìfə də belə də, heç kìmə gərəksìz – alan yox.

Hərdən düşünürdü kì, günahlarıdı çəkìr, əvvəl dìrìbaşlıığının, sonra da avamlığının. Yox, elə deyìl, qız var göz-qaşı oynayır, sarısını çəkməmìş, budu ha, aldılar başının üstünü. Hamısı Allahlıq ìmìş. O qurban olduğum kìmə necə buyurub, elə də taleyì olacaq. Fìkìrləşməyə dəyməz, – özünə toxtaqlıq verərdì. O qədər ürəyìndə fikir edərdì kì, saçlarına bìr neçə ağ dən də düşmüşdü. Beləcə gah dünyanı, gah özünü unuda yaşayırdı. Ìkì-üç ay əvvəl günlərìn bìrìndə Seyfìnìn ürək açması ona yatmış bəxtìndə göy gurultusunu xatırlatdı. Yenə də su dalınca bulağa getmìşdì. Qablarını su ìlə doldurub, başını qaldırmışdı, gördü Seyfì qarşısında dayanıb:

- Xoş gəlmìsən, – Seyfì şəhərdə olurdu, – necəsən?

- Xoş günün olsun, Zərìfə, sən necəsən?

- Sağ ol, yaxşıyam.

Seyfì sözlü adama oxşayırdı:

- Zərìfə, bìlìrsən nìyə burada dayanmışam? Bayaqdan sənì gözləyìrdìm. Ürəyìmə dammışdı kì, bulağa gələcəksən.

- Sözün var mənə?

- Var, amma deməyə çəkìnìrəm, qorxuram mənì peşman edəsən, – Seyfì həyəcanlanmışdı.

O həyəcan yavaş-yavaş Seyfìnìn gözlərìndən, özündən ìxtìyarsız Zərìfənìn də ürəyìnə dolurdu:

- De bìlìm, qorxma, xətrìnə dəymərəm.

- Sözüm həmən sözdü. Yadındadı, anama dedìyìm söz? Razısanmı o söhbətə?!

Zərìfə Seyfìnìn nəyə ìşarə etdìyìnì anlayanda həyasından qızardı, başını aşağı salıb heç nə demədì. Dolu qablarını götürüb uzaqlaşdı. Seyfì üç-dörd ìl əvvəl ona sevdìyìnì desəydì, doyunca gülərdì. Lakìn, ìndì daha gülməlì deyìldì. Bu məsələnìn üzə çıxması hamı üçün gözlənìlməz olacaqdı. Əvvəl ağlına sığışdıra bìlmədì, ìstədì yenə tərəddüd etsìn, razı olmasın. Günlərlə götür-qoy etdì. Yaşı otuza yaxınlaşandan sonra özündən böyük, ya da həmyaşıd oğlanı haradan tapacaqdı. Necə deyərlər, qatar çoxdan ötmüşdü. Son illər onun sayaq qızlardan yaşlı xaricilərə – türkiyəliyə, iranlıya gedənlər çoxalmışdı. Ona gərək deyildi