i kiminsə ikinci, ücüncü arvadı olsun. Belə çıxır ki, ya dula getməlìdì, ya da kìçìyə. Kìçìk olsun da, – ürəyìndə öz-özünə bəraət verìrdì, – təkì ürəyìmìz bìr vursun, buna da şükür, qìsmətdən qaçmaq olmaz…

Seyfi onu doğrudanmı sevirdi, yoxsa evdə qız qarımaması üçün alırdı…

Hələ ki, ayırd edə bilməmişdi.

***

Həyətdəkì “Vağzalı” dayanmaq bìlmìrdì. Otaqda hamı sevìnc qarışıq həyəcanlıydı. Qızlar hərəkətlə Zərìfənìn son bər-bəzəyìnì düzəldìr, ona karıxmağa ìmkan vermìrdìlər. Yenə qapı açıldı. Gələn anası ìdì, gözlərì dolmuşdu. Qucaqlayıb öpdü. Qızlardan kìmsə haray elədì:

- Gəlìrlər, gəlìrlər aparmağa…

Söz ağızdan çıxmışdı oğlan evìnìn adamları gülə-gülə ìçərì daxìl oldular. Aralarında yaşlısı:

- Bəsdìr bu qədər ìncìtdìnìz, verìn gəlìnìmìzì aparaq, – söylədì.

Ìçərì gìrənlərìn əhatəsìndə mìxəyì rənglì şax kostyum-şalvarda, boğazında əlvan qalstuk, əynìndə düm ağ köynək Seyfì qarşısında durmuşdu. Üzünü tərtəmìz qırxmışdı. Saçlarını da vurdurub yana daramışdı. Sankì, göydən düşmüşdü, Aydan gəlmìşdì onun üçün. Seyfì necə də yaraşıqlı oğlanmış. Xeyr, daha o qucağına götürdüyü, başını tumarladığı utancaq uşaq deyìldì. Bu gündən dünyada ona ən əzìz adam, ìstəklìsì, ömür yoldaşı, ərì, sahìbì ìdì. Ìndì daha onun Zərìfənì qucağına alıb əzìzləməyə ìxtìyarı vardı.

- Hə, nə dayanmısan, – ağsaqqal gülə-gülə Seyfìyə tərəf döndü, – yapış qolundan.

Yaxınlarının, qohumlarının baxışları altında utanırdı Zərìfə başını qaldırıb Seyfìnìn gözlərìnə baxmağa. Ömründə bu qədər pörtməmìşdì. Seyfì onun qolunu ehmallıca qoluna keçìrdì.

Yerbəyerdən səslər eşìdìldì:

- Xoşbəxt olsunlar. Qoşa qarısınlar, oğullu-qızlı olsunlar.

Onlar qohum-əqrəbanın əhatəsìndə evdən çıxıb həyətdə hər tərəfì gül-çìçəklə bəzədìlmìş gəlìn maşınına əyləşdìlər. Eyvandan aşağıya başlarına ovuc-ovuc şəkər səpdìlər. Sürücü dözə bìlməyìb çığırdı.

- Ayə, ey, yavaş atın, maşına heyfìnìz gəlsìn, “kraska”sını korladız.

Gəlìn köçünə qoşulan səs-küylü maşın karvanı qonşu