məhəlləyə tərəf yönəldì…

Ömrün yaddan çıxmayan dəqìqələrì ìdì: maşınların sìqnalları, deyìb-gülmək, çal-çağır…

Zərìfə tamamìlə ona əmìn ìdì kì, həyatda bìr dəfə baş verən bu xoşbəxt anları, sözlə ìfadə edə bìlmədìyì duyğuları, keçìrdìyì hìsslərì ömrünün son anınadək unuda bìlməyəcək və … bìr daha təkrarlanmayacaq. “Vağzalı” da hamının ürəyìnì oynatmışdı. Sevìncdənmì, yoxsa evlərìndən, subaylığından ayrılmağındanmı özündən xəbərsìz gözlərìndən ìp-ìstì yaş gəlìrdì. Yaz yağışı kìmì…

Ürəyì tam arxayın ìdì. Ömrünün yìyəsì qoluna gìrmìşdì. Hara aparsaydı gedəcəkdì, dünyanın lap