ə nəsə bir qüsur tapmaq mümkün deyildi. Cinayətkar hansı qapıdan gəlinin çıxacağı, hansı qapını açan kimi parçalanacağı, yaxud evlənəcəyi barədə heç bir təsəvvürə malik olmadığından, ağlına gələn qapını açırdı. Bəzən pələng gah bir qapıdan, gah da o biri qapıdan çıxırdı. Bu tribunalın qərarları ədalətli olmaqla yanaşı, həm də qəti idi. Əgər müttəhim özünü günahkar sayardısa, yerindəcə cəzalandırılardı. Yox əgər günahsız sayardısa, yerindəcə mükafatlandırılardı, istər bunu bəyənsin, istərsə də bəyənməsin. Hökmdar meydanında çıxarılmış qərarlardan qaçmaq mümkün deyildi.

Bu qaydalar böyük uğur qazanmışdı. Xalq böyük məhkəmə günlərində yığılarkən, bilmirdi, dəhşətli qan tökülməsinə kədərlənəcək, yoxsa “vur-çatlasın” toya sevinəcək. Nəyin necə olacağını bilməyən xalqın mərasimə marağı daha da artırdı. Bu mərasim avam xalq üçün əyləncəli məşğuliyyət idi. Cəmiyyətin düşünən kəsimləri isə qurulmuş mərasimi ədalətsizlikdə, haqsızlıqda ittiham edə bilməzdi, çünki müttəhimin “ölüm, ya olum”u öz əlindəydi.

Yarı barbar hökmdarın gül kimi incə və təravətli qızı vardı. Hökmdarın fantaziyasının hüdudsuz genişliyi qızına da sirayət etdiyindən, o da dəliqanlı və hökmlüydü, hökmdarın özü kimi. Qızını dünyada hamıdan çox istəyirdi. Saray məmurları arasında bir cavan oğlan da vardı, qanında-iliyində şücaət vardı, aşağı təbəqədən olması hökmdar qızına vurulmuş ənənəvi romantik qəhrəmanlarla bir cərgəyə qoyurdu onu. Hakimi-mütləq hökmdarın qızı sevgilisindən tamamən razıydı. Çünki saray məmuru olan sevgilisi gözəlliyi və cəsarətiylə hamını üstələyirdi dövlətdə. Atasından keçmiş, qanına işləmiş barbarlığın sayəsində müstəsna dərəcədə şiddətli və güclüydü sevgisi. Beləcə neçə aylar xoşbəxt yaşadılar, ta o vaxta qədər ki, bu barədə xəbər gəlib hökmdarın qulağına çatdı. Hökmdar məsələylə bağlı atacağı addımda tərəddüd etmədi. Cavan oğlanı dərhal zindana saldılar. Onun hökmdar meydanında sınağa çəkilməsi günü təyin olundu. Bu, əlbəttə, xüsusi hadisə sayıldığından, hökmdar da bütün