xalq kimi hadisələrin gedişatını, nəylə nəticələnəcəyini bilməkdə maraqlıydı. Belə bir hadisə indiyədək olmamışdı. Ta qədimlərdən heç bir şəxs hökmdar qızını sevməyə cürət etməzdi. Çox sonralar adi hadisəyə çevriləcək bu sevgilər, o zamanlar çox təəccübləndiriciydi.

Ən vəhşi amansız heyvanı tapmaq üçün hökmdarın sərəncamında olan bütün qəfəslər yoxlanıldı, meydana çıxa biləcək ən zalım heyvanı seçmək lazım idi. Çox gözəllər səlahiyyətli hakimlərin müayinəsinə məruz qaldılar, əgər tale qəsdinə durmasa, ləyaqətli bir gəlin qisməti olacaqdı gənc oğlanın. Onun nahaqdan ittiham edilməməsindən xəbərdar idi xalq. Fəqət nə gənc oğlan, nə hökmdar qızı, inkar etmirdilər sevgilərini. Hökmdar böyük həzz və məmnunluq aldığı məhkəmənin gedişinə təsir göstərməyi heç ağlından keçirmirdi. Axı elə ya belə, onsuz da oğlandan qurtulacaqdılar. Hökmdar isə onun qızını sevməyi özünə rəva görən oğlanın cinayət törədib-törətmədiyini müəyyənləşdirəcək hadisələrin gedişini izləməkdən böyük həzz alacaqdı.

Gözlənilən gün yetişdi. Böyük cərgələr ağzınacan insanlarla doluydu, həm yerlilərlə, həm də uzaqdan gəlmişlərlə. Meydana daxil ola bilməyən camaat divarların ətrafında toplaşmışdılar. Hökmdar və saray məmurları qorxunc bənzərliyilə adamı vahiməyə gətirən həmən iki qapının əks tərəfində yerlərini tutdular.

Mərasimin keçirilməsi üçün bütün hazırlıqlar bitmişdi. İşarə verdilər. Hökmdarın taxt-tacının qarşısında qapı açıldı, meydana hökmdar qızının sevgilisi çıxdı. Bu boylu-buxunlu, gözəllik saçan, açıqsaçlı oğlanı heyranlıqla, həyəcanla, böyük uğultuyla qarşıladı xalq. Tamaşaçıların çoxusu onların arasında belə gözəl cavan oğlanın yaşamasından bixəbər idilər. Hökmdar qızının onu sevməsi təəccüblü deyildi! Belə bir gəncin meydana çıxması dəhşətliydi!

Meydan boyu irəliləyən gənc bir adət olaraq hökmdara baş əydi. Fəqət hökmdar haqda düşünmədi. Baxışlarını hökmdarın sağında əyləşmiş qıza yerikləmişdi. Əgər atası kimi qızı da təbiəti etibariylə yarıbarbar olmasaydı, yəqin