n gəlməzdi. Fəqət bu qədər maraqlandığı hadisəni ehtiraslı isti ürəyindən ötüşdürə bilməzdi. Bir neçə gün əvvəl hökmdar meydanında sevdiyi gənc oğlanın taleyinin həll olunacağıyla bağlı qərar çıxdığında, hökmdar qızının gecəsi-gündüzü olmadı, elə hey bu möhtəşəm günün atəşiylə yanıb-qovruldu, bu hadisə çox nəsnələrlə bağlayırdı onu. Hökmdar qızı böyük hakimiyyətə, böyük təsir imkanlarına, güclü iradəyə malik olduğundan, indiyədək heç kimin nail ola bilmədiyinə nail oldu, qapıların sirrini açdı. Bu qapılardan hansının arxasında pələngin, hansının arxasında gəlinin gözlədiyini bilirdi hökmdar qızı. Dərilərlə bərk-bərk pərdələnmiş qapıların arasından heç bir səs, heç bir küy eşidilə bilməzdi. Fəqət iradəsinin gücü sayəsində hökmdar qızı bu qapıların sirrini açdığından, nəinki qapılardan hansının arxasında meydana çıxmağa hazır, utandığından çöhrəsi qızarıb pörtmüş gəlinin olmasını bilirdi, hətta həmin gəlinin kimliyini də bilirdi. Müttəhim bəraət alacağı təqdirdə gözəllər gözəli biriylə evlənəcəkdi. Əvvəllər hökmdar qızı vaxtaşırı onları söhbətləşərkən gördüyündən, sevgilisinə zillənən baxışların cavabsız qalmadığını gümanlayırdı. Buna görə də saysız-hesabsız əcdadlarından varis qalmış vəhşi qanıyla hökmdar qızı səssiz qapı arxasında titrəyib-qızaran qıza nifrət edirdi.

Sevgilisi arxaya dönüb, ucu-bucağı görünməyən həyəcanlı sifətlər okeanında bütün tamaşaçılardan ən solğun bənizlisi hökmdar qızına baxdığında, baxışları toqquşdu. Gənc oğlan, könülləri bir-birinə qovuşan sevgililərdə olduğu kimi, hansı qapı arxasında pələngin, hansı qapı arxasında isə gəlinin olduğunu hökmdar qızının bildiyini anladı. Axı onun xasiyyətinə bələd idi. Bütün tamaşaçıların, hətta hökmdarın da sirri-xuda saydığını, hökmdar qızının açacağına əmin idi. Belə də oldu.

Elə bu dəmdə gənc oğlanın səbirsiz baxışları soraqladı: “Hansı qapı?” Hökmdar qızı bir anlıq sevgilisinin bu sualı var səsiylə səsləndirməsini xəyalında canlandırdı. Sual bir anlıq olduğundan, cavab özünü çox gözlədə