bilməzdi.

Hökmdar qızı sağ əlini balışla örtülmüş baryerin üstünə qoymuşdu. Sezilməz tərzdə əlini sağa sürüşdürdü. Bunu yalnız sevgilisi gördü. Bütün tamaşaçıların baxışları meydandakı hökmdar qızının sevgilisinə yönəlmişdi.

Oğlan çevrildi. Qarşısında iki qapı vardı. İti addımlarla irəliyə yeridi. Ürəklər dayandı, nəfəslər kəsildi, baxışlar acgözlüklə hökmdar qızının sevgilisinə zilləndi. Heç bir tərəddüdsüz-filansız sağ qapıya yaxınlaşdı. Qapını açdı. Bax, hekayənin mahiyyəti də elə bundadır: bayıra çıxan pələng oldu, yoxsa gəlin?

İnsan qəlbinin öyrənilməsini tələb edən, bizi ehtirasların dolambac labirintlərində çalxalayacaq bu sual üzərində düşündükcə, cavab vermək, labirintdən çıxmaq müşkülləşir. Əziz oxucu, düşün bu barədə. Özünü həmən gənc oğlanın yerinə qoy. Amma düşünəndə elə düşün ki, sanki hansı qapını seçmək səndən asılı deyil, qəlbi ümidsizlik közərtisiylə, qısqanclığ alovuyla alışan yarıbarbar hökmdar qızından asılıdı. Hökmdar qızı sevgilisini itirdi. Bəs kim sahib çıxdı sevgilisinə?

Hökmdar qızı həm ayıq olduğunda, həm yuxularında vaxtaşırı səksənir, əllərini ovcuna alıb düşünürdü ki, sevgilisi indi qapını açacaq və qapı arxasında rəhmsiz pələng dişləri onu gözləyir!

Fəqət hökmdar qızı sevgilisini daha çox digər qapıda görürdü! Dişlərini qıcırdadırdı, saçlarını yolurdu, kədərli xəyallarında görürdü, sevgilisi gəlinin qapısını açır, heyranlıqdan qarşısında əriyir! Buna görə də hökmdar qızının qəlbi qubarlanırdı, görürdü, sevgilisi yanaqları qızaran, gözləri qazandığı zəfərdən par-par parlayan həmən qadının görüşünə çıxır! Görürdü, sevgilisi geri qaytarılmış həyatın sevinciylə alışıb-yanır, eşidirdi, xalqın sevinc dolu hay-küyünü, azğınlaşmış zənglərin xoşbəxtlik zingiltisini, kahinlərin musiqi dəstəsinin müşayiəti ilə yaxınlaşdığını, düz gözlərinin qarşısında onların ər-arvad elan olunmasını görürdü və bu cütlüyün camaatın qulaqbatırıcı səs-küylərinin sədaları altında çıxıb getdiklərini, fəryadını batıran hay-küyü görürdü!