sən haqsızların tərəfindəsən. İkincisi mən daha bu xarabada heç bir qapıya səs dilənməyə gedəsi deyiləm. lağ edirlər mənə-bu dəfə də uduzacaqsan, şair, baş qoşma bu işlərə- deyirlər. Hələ eləsi də var ki arsızliq etdiyimi düşünür bir səs dilənçisi kimi.əslinə qalsa mən bir yazar kimi istənilən siyasətçıdən üstün cəhətlərə malikəm. Mən siyasətçı kimi xalqın səsinə ehtiyac duymuram. Buna görə də onun səhvlərini onun üzünə deyirəm. Xalq da məni sevmir. Xalq onu aldadanları sevir. Mən bu xarabada kimin qapısına gedim.? Bəlkə Xəlilin-axı mən dəqiq bilirəm ki o arvadı qoydu İcranın qucağına oldu sayılıb seçılən kişilərdən biri. Bəlkə Fuadın qapısına gedim-İcra Haca göndərdi, qayıdan kimi də bir çappa araq içdirdi xalqın gözü önündə. Bəlkə Taryelin qapısına gedim-yenə deyəcək ki şair, kim eşşəkdi biz də ona palanıq. Hər dəfə də onun , o savadsızın sözləri doğru çıxır.

Gör ən inandığın adamlar olan uşaqlıq dostların niyə incidi səndən-birinin toyunda şeir demədin, birinin atasının baş daşına şeir yazmadın, birini də deputat dostunla görüşdürməin.
Sənin heç qələm dostların da səni sevmir. Istedadsızlar Marten İden dediyi kimi tutublar redaksiyaları-indi sən onlardan asılısan. Hamısı özlərindən zəifləri çap edirlər ki güclü görünsünlər. Sən də inada düşüb zəif yazmırsan.

Sən heç Kefli İsgəndər də deyilsən. Sən heç çaxır da tapmırsan içməyə. Sən həqiqətən dəli olacaqsan. Bu xarabada gör nə qədər artdı mollalar, falçılar. Onlar da bir ayrı düşməndilər sənə. Məmurlardan da, kütlədən də, idmançılardan da qorxulu düşmənlər. Allahın bir milli pasportunu da düzəltmədin ki başını götürüb rədd olasan buralardan.

Aydın Gəncərin belə öz-özünə danışmaları çox olardı və arvadı onun dəli olmasına bu halları da tutarlı bir sübut sayırdı. Aydın yazıq ha deyirdi-arvad, filan yazımı oxu-arvad heç gözucu da baxmırdı onun yazılarına. Hətta bir dəfə Aydın o yazılardan birini tualetdə çəhrayı rəngə boyanmış gördü. Üstəlik ekranda bir şair görən kimi Aydını partlamaya salırdı