Beləliklə şairi araq dostu tovlayıb qonaqlığa aparası oldu. Sair də özüylə bir slma götürüb araq dostuna qoşuldu.

Baxıcıların ikisi və araq dostu onun qollarını tutmuş, əsas baxıcı da ələm ağacıyla döyəşləyə-döyəşləyə deyirdi:

-Rədd ol məlun şeytan, rədd ol məlun şeytan !
Araq dostu :
-Döz qardaş, döz bu bəladan qurtaracaqsan, düşmənlərin gözü çıxsın.

Şair:
-Axmaqlar, məni həqiqətən öldürməkmi istəyirsiniz ? Buraxın məni. Bunu bilin ki siz məni bu fırıldaqçılara yem etməyinizlə ən əxlaqsız iş görürsünüz. Tfu sizin üzünüzə, tfu. Sizin Allahınız bunu necə götürür ? mənim qəlbimə girən şeytan sizin beyninizə girən Alalhdan daha gərəklidi.
Sonra da şair Allah demədi, bəndə demədi hamısına ağır söyüşlər yağdırdı.

Onun səsinə, harayına dözmək olmurdu. Amma onu istəyənlər- döz, şair döz deyirdilər. Birdən şairin söyüşləri kəsildi. Elə bildilər şeytan qovuldu. Amma məlun oldu ki şairin beyninə qan sızıb.
Baxıcılar:

-Allah şeytana lənət eləsin.
Camaat:
-Allah rəhmət eləsin.
Hamısı bir ağızdan “Amin” dedi. Aydın Gəncər sağ olsa deyərdi:
-Sizin bu “amin”lərinizin insane həyatında amin turşuları qədər dəyəri