Bele neql olunur ki, İmam Sadiqin (e) dövründe zinakar bir qadın varmış. Bu qadın zina yolu ile hamile qalar, qohum-qardaşın onun bu çirkin emelinden xeber tutmaması üçün dünyaya getirdiyi uşaqları alova atıb yandırarmış.
Yaxınlarından ancaq anası onun bu işini bilirdi. Bu qadın ölende defn etmek üçün onun cenazesini qebristanlığa apardılar. Cenazeni qebire qoyanda torpaq onu geri atdı. Başqa bir qebir qazıb qadının cenazesini ora qoydular. Sonra üstünü torpaqla basdırdılar. Bu defe de qebir yarıldı ve cenaze bayıra atıldı.
O qadının yaxınlarından bir neçe nefer İmam Sadiqin (e) yanına gelib baş verenleri ona neql etdiler. İmam Sadiq (e) buyurdu: “Ölenin anasına xeber verin gelsin.” Bir az keçmemiş ölen qadının anası geldi. İmam (e) üzünü ona tutub dedi:
“Senin qızın sağlığında hansı günaha mürtekib olmuşdur?”
Qızın anası—menim qızım zina ile meşğul olar ve başqaları onun bu pis emelinden xeberdar olmasın deye, zinadan doğulan uşaqları yandırardı– deye ona cavab verdi.
İmam Sadiq (e) buyurdu: “Torpaq bu qadının cenazesini götürmeyecek. Çünki bu qadın Allah bendelerini (uşaqları) Allaha xass olan ezabla (alovda yandırmaqla) cezalandırıb.

[1/1]