O gün ki, sur çalınacaqdır, yerdə və göydə olan hər kəs qorxacaq və hürkəcəkdir. Allahın xüsusi bəndələrindən başqa. Sonra hamı xar və zəlil halda məhşər səhrasında hazır olacaqdır.

“Elə isə əgər kafir olsanız, uşaqları (qorxunun şiddətindən) ağ saçlı qocaya döndərən gün(ün əzabın)dan necə qorunacaqsınız?!”. (“Muzzəmmil” 17).

İnsan həyatdakı ömrünə ana bətnindən başlayır. Bu, çox kiçik bir evdir ki, bayırla əlaqəsi yoxdur. O, bu dünyada olan zaman dünya həyatından xəbərsiz və agahsız olar. Bütün dünyanı qaranlıq hesab edər.

Çox çəkməz ki, bu məhdud fəzadan bayıra çıxar. Daha geniş bir dünyaya qədəm basar. Dünya öz gözəllikləri ilə hər aldadıcı gözü özünə məşğul edər. Ananın kiçik bətnində yaşamağa öyrəşən körpə həyatının təhlükəyə düşdüyünü zənn etdiyi üçün bu dünyaya gələn zaman ağlamağa başlayır. Zaman keçdikcə uşaq gözlərini açır və dünyanın böyük və cəzbedici olduğunu dərk edir. Ona görə də ağlamaq yerinə gülür və təbəssüm edir. Get-gedə bədəni güclənməyə başlayır. Ancaq çox çəkməyəcəkdir ki, ömrü başa çatacaq və qəlbi dayanacaqdır. Bəli, insan ömrü böyu çox sayda hadisələrlə rastlaşar. Enişli-yoxuşlu həyatı arxada qoyar.

İnsanın önündə cavidan bir həyatı vardır və o, bu həyata öləndən sonra daxil olar. Ölümdən sonrakı dünyada İlahi ədalət məhkəməsi təşkil ediləcəkdir. İnsan hələ bu dünyada olan zaman bu məhkəməyə ümid edərək yaşayar və bir gün haqqının alınacağını düşünmək ona sonsuz ümid verər. Bu cür əzəmətli bir həyata başlamaq Qiyamət günündən sonra baş verəcəkdir.

İmam Əli (ə) bu əzəmətli gün haqqında buyurur: “Ey Allahın bəndələri! O gündən qorxun ki, insanın rəftar və əməli yoxlanacaqdır və o gün iztirab və təşvişlə dolu olan bir gündür. Uşaqlar o gündə qocalacaqlar!”.

İmamın (ə) bu nurani kəlamlarından görmək olur ki, bu elm dənizi bizi o günün dəhşətindən xəbərdar etmək istəyir. Bu hadisələrin heç birini yer əhli ömründə görməmişdir.

Qiyamət gününün dəhşəti və qorxusu çox ağır və ürək ürpədəndir. İnsan bu gündə acizliyini etiraf