Bir sevda dodağında məhbus qaldı həsrətim...
Uzun qatarlar allb apardı səni..
Həsrət boyu uzanan relslərdə qaldı gözlərim...
Bütün insanlar ağladı sən gedərkən...
Bütün stansiyalar gözyaşlarına boğuldu...
Bir mən ağlamadım inan ki, bir mən...
Bir tüstü kimi itib getdin...

Halbuki səni sevdiyimi söyləməmişdim...
Sənsiz yaşaya bilməyəcəyimi, sənə eşqimi izah edə bilməmişdim...
Getmə, qal, deyə bilmədim...
Qürurum, ah bu dilim...

Sən gedərkən hıçqırıqlar düyünləndi boğazıma...
Qışqırdım , qışqırdım, üsyan etdim...
Yenə də səni sevdiyimi deyə bilmədim...
Getmə, qal, deyə bilmədim...
Qürurum, ah bu dilim...

Bir uşaq üşüyürdü əlləri cibində...
Bir gəlincik ağlayırdı...
Bir dağ yanırdı içimdə...
Getmə ,qışqırdım , qışqırdım, üsyan etdim...
Getmə, qal, deyə bilmədim...

Bir küləyə açaram indi ürəyimi...
Bir də sulara...
Gətirsinlər deyə sevgimi sənə...

Getdin, bir qatar stansiyasında ömürümü relslərin arasında apardın...
Oturdum bir küncdə eləcə ağladım...
Bir səssiz qışqırığın yarayla görüşməsi idi gedişin...
Getmə qal, gözlərin yaralarımın tək məlhəmidir deyə bilmədim...

Sən olmasaydın...
Ayrılıq olmasaydı...
Həsrət olmasaydı...
Mən olmasaydım...
Sən olmasaydın...
Sevgi olmasaydı...
Mən məhv olmazdım...