Hər sevdanın xəyalları vardı. Hər sevginin bir xəyalı vardı. Bizimdə vardı birlikdə qurduğumuz bir xəyal. İndi hər şey xəyallarda qaldı. Gedişinlə birlikdə hər şey alt-üst oldu. İndi səndən ayrı bu həyatın qəhərini tək başıma çəkməyə çalışıram. Asan idimi bu sevgini bir anda yox eləmək, heç bir söz demədən çıxıb getmək Sevgilim?!...

Getdin... Sən gedərkən tək bir söz belə söyləmədin. Yalnız SALAMAT QAL dedin. Gedərkən heç düşünmədin, mənsiz bu nə edər, necə dözər bu iyrənc həyatın göstərdiyi bütün ağrılara?!... Halbuki sən yanımda olsan səninlə hər çətinliyə dözərdim. Ağlayanda dəsmal olub gözyaşlarını dayandırardım, kədərlənəndə yağış olub səninlə birlikdə kədərlənərdim Sevgilim...
İndi səndən ayırdılar məni. Bizi ayırdılar. Yadlar ayırdı bizi Sevgilim. Halbuki mən sevgimiz üçün nələr etməzdim, bu qısa həyatın göstərdiyi hər çətinliyə səninlə dözmək istədim, bizi düşmən edən əllərə qənim kəsilib, sənə möhkəm-möhkəm sarılıb onlara meydan oxumaq istədim, amma sən onların dediklərini etdin. Onların sözləri sənə daha yaxın, daha doğru gəldi Sevgilim. Məni qaranlıq küçələrdə tək başına buraxdın...

Aylar keçir, illər keçir amma mən səni hələ də unutmadım. Bir ümid gözləyirəm o qaranlıq küçələrdə. Gözlədim... Gözləyirəm... Gözləyəcəm də... Sonunun olmayacağını, gəlməyəcəyini bilə-bilə gözləyirəm Sevgilim...

Mən səni həmişə arzuladım. Yoxluğunda da, varlığında da arzuladım. Artıq çox zaman keçdi. Görəsən məni heç düşündünmü?!. Məni həmişə güclü sanardın, amma mənə bu gücü verən sən idin, sənin sevgin idi, sənə sevgim idi Sevgilim...

Hər gecə ağlamaq necə bir duyğudur bilirsənmi?!... Hər şəkilinə baxıb sənin üçün darıxmanın nə olduğunu bilirsənmi?!... Bu böyük şəhərdə, milyonlarla insanın içində tək qalmağını düşünmək nədir bilirsənmi?!... Bilmirsən... Bilməzsən də.... Çünki sən heç məni düşünmədin, çünki sən məni səni sevdiyim qədər sevmədin Sevgilim...

Həyat bir oyundan ibarətdir deyirlər. Yoxsa sən də bizim həyatı bir oyun bilib, bir oyun kimi