Yenə bir gecə və yenə baş başayım özümlə.Yenə səni tapıb itirdiyim yerdəyəm.

İnsanın bir şeylərə qərar verməsi nə qədər çətin;ya səni içimə basdırmalı ya da artıq içimdən söküb atmalıyam. Amma hər nə olursa olsun susmalıyam. Hansı daha çətin hansı daha ağrılı? Həqiqətən getməlimiydin? yoxsa qalıb yanımda döyüşməlimi?... Bir yol axtarıram özümə tapdığım bütün yollarsa sənə çıxır…

Bağlanmalı artıq gözlərəm. Sonsuz bir qaranlıqda tək başıma getməyə davam etməliyəm... Getməliyəm ardıma belə baxmadan getməliyəm parçalayaraq dəyərləri və sevgiləri yox edərək yaşadığım bütün zamanları...

Necə də mərhəmətsiz zaman. Necə də ucaltmışdım səni gözümdə. Tutub öz əllərimlə qoymuşdum ən yüksəyə sonra keflə izləmişdim ucalığını.
Amma yenə mən bitirməliyəm. Tutub qollarından endirməliyəm olduğun yerdən. Ya da səni ölənə qədər yaşatmalıyam içimdə..... Nə qədər çətin bir qərar..

Bir tərəfim: "Bir daha kimsə heç kim onun qədər çox sevilməyəcək" deyərkən bir tərəfim sakit səssiz...
Zaman keçir ağrım dayanmır. Bağlanmır yaralarım.. Tükənərkən mən ağlımda bir tək sən... Görürsənmi yenə danışıram amma səssizcə. Susmağı öyrənir ürəyim..

Amma mən qərarımı verdim...Səninlə olduğum zamanları düşünmək belə mənə xoşbəxtliklərin ən böyüyünü
yaşadır..