Sevgi bütün testlərdən keçib, çətinlikləri keçəndə, qarşımızdakı adama sahib olmaq istəyərik.
O hər şeyiylə bizim olmalı, bizə aid olmalıdır.
Bir az məntiqli düşünsək, bu əslində bir dəlilikdir!
Bunun təbii sayılması isə çaşılacaq bir vəziyyətdir.

Birinin yalnız sizə aid olmasını düşünmək, köləlik sistemində belə etibarlı deyil.
Mövzu sevgi olanda, nədənsə hamımızda bu sahib olmaq duyğusu olur.
Yalnız bizim üçün var olan, bizə ehtiyac duyan, bizim sevdiyimiz adam tamamilə bizim olmalıdır.
Bu ancaq bir kukla üçün etibarlı ola bilər.
Qarşımızda canlı, qanlı, düşünən, duyğuları və istəkləri olan biri olduğunu unudarıq.

Bu nöqtəni xatırlamalıyıq: Sevgi yalnız azad mühitdə inkişaf edə bilər!
Bunun tam tərsi olduğu vəziyyətlərdə, yəni sahib olmaq və öyrətmək hərəkətlərində isə, sevgini itirmə müddəti ortaya çıxar.
Bunlar, sevginin meydana gəlməsini və yetkinləşməsini təhlükəyə atır.
Birlikdə olduğunuzu adamı istiqamətləndirməyə, öyrətməyə çalışsanız, bunun sevgi üzündən deyil, başqa səbəblərdən ötəridir.

Sevgini çərçivədə saxladığınız müddətcə, onun inkişafını, yetkinləşməsini gözləmək xəyaldır. Sevginin ən canlı halı, özü olaraq qaldığı zamanlardır.
Sevgiylə barışmaq istəyirsinizsə, onun öz yolunu izləməsinə icazə vermək lazımdır. Sevgi; izləməyi bacara bilsəniz, çox yaxşı bir müəllim və yol göstəricidir.

Onun öndərliyində icra edilən bir həyat, sizi həmişə daha zəngin, daha yetkin və müdrik edəcək.

Sevginin uçmasına icazə verin və yolunu izlənin.