baxmayaraq həmişə Ayaz məni elə
qızıymışam kimi qoruyurdu. Təbii ki, bu da öz
sevgisindən irəli gəlirdi. Ümidlərim sonsuz və
tükənməz idi. 2009-cu ilin yanvar ayında bizə
elçi gəldilər. O qədər həyəcanlı idim ki, Ayazın
anası ilə bacısı cürbə-cür xonçalar bəzətdirib
özləri ilə gətirmişdi. Həyəcandan qıp-qırmızı
olmuşdum. Mənim həyəcanımı başa düşən Ayaz
bacısı tez-tez mətbəxə gəlib məni əzizləyirdi.
Hər şey yuxu kimi idi. Allaha şükür edirdim ki,
bu elçilik sağ-salamat keçdi. Səhəri gün
Ayazla restoranda oturub eşqdən və sevincdən
işıl-işıl parlayan gözlərimizə baxa-baxa yemək
yeyirdik. Ayaz eləcə deyirdi ki, Allah bu
sevinci bizə çox görməsin, məni səndən heç
vaxt ayırmasın. Onun belə ürəklə mənə
bağlanması mənə qürur verirdi. Ona həyatım
boyu sadiq bir qadın olacaqdım. Universitetdə
çox qızların onu sevməyinə baxmayaraq,
bilirdim ki, Ayazin gözləri məndən başqa birini
görmür. 2009-un mart ayında bizim evdə
çoxgözəl nişan mərasimiz oldu. Bu üzüklər
sanki bizi bir-birimizə çox daha da bağladı.
Ailələrimiz ölçüb- biçdi ki, mayın ilk günündə
toyumuz olsun. Ayaz gilin bir neçə mağazaları
və elə onun adına da evi var idi. Bu ay ərzində
də biz cehizimizi tamamlamalı idik. Çoxları
deyirdi ki, bəs biz tələsirik. Ancaq bir-birimizi
elə sevirdik ki, qovuşmağımız üçün
səbrsizlənirdik. Ayaz hər şeyi mənim üçün
mükəmməl istəyirdi olsun. Ahh… Mən onu elə
sevirəm ki, bunu bu cümlələrlə təsvir edə
bilmərəm. Hətta bir gün yağışdan islanmayım
deyə öz pencəyini mənə vermişdi və başımda
çətir kimi tutumuşdum. Evə gəlincə o pencəyi
qurudub və bu günə kimi hər gecə onun
qoxusuna sarılaraq, şəkillərinə baxaraq
yatıram. Həyatda hər şey birdən birə elə
dəyişir ki, Allahın insanı necə sınağa çəkdiyini
də belə bilmirsən.. Hər şeyi danışacağam.
Aprelin 30-da Ayazın vacib imtahanı var idi.
Həm toy hazırlıqları, həm də imtahan onu
yorurdu. Amma hər şeyi sevincək və həvəslə
edirdi. Aprelin 29-u gecə mənə zəng etmişdi
ki, bəs bürsüyün toyumuzdur.