Oğlan : Əslində bizim hekayə çətinliklə
başladı. Mən onu çox
sevirdim . Amma o yox. ..Beləcə illərim
onu gözləməklə keçdi. Ümid
edirdim, bir gün onun da məni sevəcəyi

ümidi ilə yaşayırdım. Və
belə də oldu. Onun sevgisini qazandım.
İlk öncələri məni çox
sevdiyini deyə bilmərəm amma sonralar
o da sevdi. Hətta zaman
keçdikcə mənə elə gəlirdi ki, o məni daha
çox sevir. Mənim
qısqanclığım, ona qoyduğum qadağalar
heç nə onu bezdirmirdi.
Onun qurduğu xəyalların,arzularını
əlindən alırdım. Ona yox, buna
yox deyirdim... Özümdən bezirdim, o
bezmirdi. ALLAHA onu qarşıma
çıxardığı üçün hər an ŞÜKÜR edirdim.
Lakin mən hisslərimi biruzə
verə bilmirdim. O yenə anlayırdı. Lakin
bəzən ayrılığı biz də
yaşayırdıq. Ayrı ola bilməyəcəyimizi
anlayıb yenidən barışırdıq.
Ayrılsaq həyatıma davam edərəm
dediyim halda qarşısında diz
çökdüm bağışla deyə. O zaman onu
itirmək istəmədiyimi anladım.
Nə zaman dizlərim büküldü, nə zaman bu
qədər bağlandım heç vaxt
bilmədim. Lakin bir gün onu itirdim... Bu
dəfə də barışacağımıza
çox əmin idim. Çünki, onun məni
bağışlamağına öyrəşmişdim.
Zaman mənə düşmən oldu. Hər keçən
saniyə o məndən daha da
uzaqlaşırdı. Artıq aylar keçmişdi.
Onsuzluq heç çəkilmirdi.
Dinlədiyin hər ifada sevdiyini tapmaq bu
idi yaqin. Nə dinləsəm onu
xatırladırdı... Bir zamanlar dəli kimi
hesab soruşduğum şəxsə indi
necəsən belə deyə bilmirəm. Çünki,
əlində nişan üzüyünü gördüyüm
an o mənim üçün bitdi. Ağlımdan çıxmır,
qəlbimdən çıxmır amma
həyatımdan çıxdı. Məni tərk etdi . . .
Əslində etiraf edə bilməsəm də
mən də günahkaram. Ailəm və sevdiyim
arasındakı seçim hər şeyə
son qoydu. . . Çünki, ailəm...İndi bitdimi
hekayəmiz?
Qız : Necə bitdisə elə də başlamışdı.
Təktərəfli başlamışdı. Onu
sevmirdim. Amma onun çox sevdiyini
bilirdim. Sevən sevdirər
deyiblər. Hər keçən gün onu sevməyə
başladım. Onunla dünyanın
ən xoşbəxt insanına çevrildim.Heç bir
qadağası məni qorxutmurdu.
Mən onun üçün arzularımın üstündən
düşünmədən