xətt
çəkmişdim.Mən artıq öz həyatımı deyil,
onun həyatını yaşayırdım.
Yenidən öz həyatıma qayıdarkən
anladım ki, həyatıma gec
qalmışam...Canımı hələ də yandıran ilk
sevgim mənə sevməyi
öyrətdi amma unutmağı öyrətmədi. Buna
ehtiyac olmayacaq dedi.
Həyat belədir. Ehtiyacın olmayan hər şey
qarçına çıxar. Canımı o
qədər yandırdı ki, əminəm ki, əlimdəki
nişan üzüyünü gördüyü an
onun canı daha çox yanacaq. Xeyr. Əsla
elə düşünmə ki, onu səni
unutmaq üçün seçdim. O doğrudan da
mənim sevgimə layiq oldu.
Sən ilk sevgim oldun, uşaqlıq oldun.
Amma o məni mənə qaytardı.
Sənin dağıdıb getdiyin həyatımı topladı.
Həqiqətən sevmək nədir,
sahiblənmək nədir onu öyrətdi. Sən
ailəm və sən deyərkən mən
artıq yolumu bilirdim. Səni bu seçim
arasında qoya bilməzdim.
Çünki, seçilməyəcəyimi bilirdim. Gözlə
desən, səbr elə
desəydin...Amma sən illər sonra nə olar
bilmirəm dedin. Yarıyolda
qalmaq vardı...Yol yaxınkən qayıtmaq
lazım idi. Sən mübarizə belə
aparmağa çalışmadın. Ən azından kiçik
bir cəhtini görsəydim, o da
olmadı. Məni qınasan da, tərk etdi desən
də unutma mən səni tərk
edərkən sən məni çoxdan tərk etmişdin.
İndi xoşbəxtəm. Çünki,
yanımda sevgimə dəyəcək insan
dayanıb. Əlimdə onun üzüyünü
daşıyıram. Həyatımdan çıxdığın üçün
təşəkkür edirəm. İnan çoxdan
bitdi bizim hekayəmiz...
P.S. Yaşanmış bu sevgi hekayəsinin çox
az bir hissəsini qeyd
elədim. Bitməz dediyim sevda gözümün
önündə bitdi. Eyni sevginin
başlanması və bitməsi hər iki tərəf üçün
fərqli səbəblər daşıyır.
Lakin nəticə olaraq bir sevginin sonu
ayrılıqsa nə fəqri var səbəb
nə səbəbkar