n Hesen baltani oglunun elinden alib onu iteleye-iteleye heyetlerine qaytardi.

- Bu ne oyundu achirsan?

- Oyunu men yox, Alish achir, ustume xencer boyda bichaqla gelmishdi, men neylemeliydim?

- Sebr elemeliydin. Lenet sheytana demeliydin. Her axmagin hede- qorxusuna baltayla cavab versen, her gun qan su yerine axar. - Sesinin titreyishinden hiss olunurdu ki, Vicdan Hesen de hirslenibdir, sadece olaraq, qezebini ichinde bogur.

- Hesen baba, bu ne hereketdi, oglun toredir?

Vicdan Hesen chevrilib Alishin arvadina ters-ters baxdi, lakin dinmedi. Gelin bunun menasini anlamaq evezine ele bildi, kishi qorxdu, bir az da kukredi: Alish yiyesizdi ki, oglun ona balta chekir? Bunu yazib polise versek hali nece olar? Bunu qanir Teymur?

Teymur atasinin elinden qopub ona teref yeridi.

- Meni polisle qorxuzursuz? Gedin, verin, menim de demeye sozum olar.

- Ne sozun olacaq, e? Eli baltali sen idin, yoxsa men?

- Be eli bichaqli birinci menim ustume yeriyen kim idi?

- Kesin sesinizi! Yaramazlar! Neche ilin qonshulugunu tapdalayirsiniz!

Neinki qonshular, hech Teymurgil de atalarinin bele qishqirdigini eshitmemishdi. Hami susdu, sanki qurbaga golune dash atildi. Amma bu, chox chekmedi, evvelce arvadlar, sonra ushaqlar, axirda Teymurla Alish tezeden deyindiler. Duzdur, here oz heyetine chekilmishdi ve aralidan sozleshirdiler. Hamisinin da gozu Vicdan Hesendeydi. O da heyetde esebi-esebi var-gel edirdi.

Teymuru eliyalin, xususen de atasinin yaninda dine bilmediyini gorub Alish ureklendi ve ona qicandi:

- Halina baxarsan!

Teymur dozmeyib, atasini da unudub onun ustune shigiyanda arvad-ushaq tezeden shiven qopardi. Vicdan Hesen yerden bir chubuq goturub oglunun belini olchdu. Teymur yerinden terpenmedi de. Alish ise ozunu icheri saldi.

Vicdan Hesen oglunu hele de chubuqlayirdi: - Yeni bele qudurubsan ki, arvad-ushaq, agsaqqal da qanmirsan.

- Dede...

- Azar dede, chor dede...- Qefilden Vicdan Hesen yixildi ve bashladi chabalamaga,