Oyun uşaqlar üçün nəfəs almaq kimi vacibdir. Birinci sinifə gedənə qədər onun ən böyuk məşğuliyyət və əyləncəsi oynamaqdır. Uşaq üçün oyun bir növ fəaliyyətdir. İslam dini uşağın rahat oynaması üçün lazımi şəraiti yaratmağı əmr etmişdir. İmam Sadiq (ə) buyurub: “Uşağı rahat oynaya bilməsi üçün 7 yaşınadək rahat buraxın.” Həzrəti Məhəmməd Peyğəmbər (s.ə.v) bir gün uşaqların yanından keçərkən, onların torpaqla oynamaqlarını gördü. Səhabələrdən bəziləri onları oyundan ayırmaq istəyəndə Peyğəmbərimiz buyurdu:”Torpaq uşaqların otlağıdır, buraxın oynasınlar!”

Təklikdə oynadığı zaman uşaq ətraf aləm ilə tanış olur, çalışmağı, təhlükələrdən qaçınmağı, yardımlaşmağı, qrup şəklində oynadığı zaman isə başqalarının haqqına hörmət göstərməyi və ictimai qanunlara riayət etməyi öyrənir.

Alimlərin fikrinə əsasən uşaq oyun oynadığı dönəmdə necədirsə, böyüyərkən eyni şəkildə olacaq. Oyun əsnasında uşağın arzu və duyğuları otaya çıxır. Oynayan uşaqlara diqqətlə baxın. Özləri üçün seçdikləri rolda nə qədər real olduqlarına diqqətlə fikir verin. Uşağın oyun əsnasındakı duyğuları əsaslı və realdır. Böyüklər bu duyğulara qarşı etinasız olmamalıdırlar. Beləliklə oyun əsnasında uşağın gizli özəllikləri, ictimai və şəxsi əxlaq və davranışları aydın bir qəlibə girir və gələcəyi aydınlaşmış olur.

Tarixdə hətta uşağın oyun oynayan zaman özünü necə aparmasına əsasən kim olduğu müəyyən olunub. Midiya hökmdarı Astiaq oğlan nəvəsinin hakimiyyətə gəlməməsi üçün onu öldürtmək əmri verir. Uşağın adi Kir idi. Təsadüfən uşaq ölməyərək sağ qalır. Bir gün bu uşaq saray əyanlarının uşaqları ilə oyun oynayırdı. Onu oyunda hökmdar seçirlər. Bir əyan oğlu itaət etmir. Kir onu döyür. Oğlanın atası Astiaqa şikayət edir. Astiaq Kiri saraya çağırtdırır. Oxşarlığı duyaraq qənaətə gəlir ki, bu onun vaxtilə öldürülməsi haqda əmr verdiyi nəvəsidir. Hökmdar nəvəsi olması, oyunda özünü təzahür etmişdir.

Göründüyü kimi, həm dini, həm elmi, həm də tarixi faktlar da onu göstərir ki, uşaqlar üçün oyun