itirdim... Düzü,çox üzüldüm,pərişanoldum, İndi neyləyəcəm,xeyala daldım. Onu o halıyla sevə bilməzdim... Qiz: Təəssüf, mən səni belə bilməzdim, Necə də vicdansız adam imişsən, Gör kimi sevmişəm,istəmişəm Mən... Oglan: Nə...? Yoxsa sən... Qiz: Bəli, mən həmin qızam. İllərdir atılmış, tənha, yalqızam. Oglan: Ola bilmez axı... Bəs səsin... Qiz: Aha... Nədir, tanımadın...? Deyim, bil daha, məni pis günümdə tərk etdiyin üçün, Aylarla qəm çəkdim,ağladım hər gün, Hönkür-hönkür elə ağladım,axır, İndi nə halım var,nə səsim çıxır. Ağlamaq batırdı səsimi mənim, Öz sevgim özümə oldusa qənim, Daha yox inamım heç bir insana, Günah olmasaydı,qıyardım cana... Oglan: Elə şey eləmə, bağışla məni... Qiz: O uca Allaha tapşırdım səni... Oglan: Axı sən yeriyə bilmirdin... Qiz: Utan, Danışma,yatmısan qəflətdə,oyan. Söhbət açılıbsa,deyim hər şeyi, Mənim yaşadığım acı taleyi, Bir həyat dərsi tək qəbul edərsən... Bundan sonra doğru yolla gedərsən, Danışım qoy, bəlkə ibrət götürdün... Sən o vaxt qəzada çox qan itirdin, Dözmədim,sənin o halını gördüm, Sənə öz qanımı könüllü verdim. Amma ki sənə çox qan lazım idi, Sən ölərkən mənə can lazım idi...? Nə qədər gərəkdir,verirəm,dedim, Səni yenə sağlam görmək istədim... Həkimlər o qədər qan aldı məndən, Az qaldı ki, canım çıxsın bədəndən. Verdiyim qan sənin köməyin oldu, Mənimsə o gündən bədənim soldu. Qanazlığı məni yatağa saldı, Amma yenə fikrim yanında qaldı. Axır,bir ayağım tutuldu tamam, Daha belə edə bilməzdi davam. Məcburən kəsdilər bir ayağımı, Sənsə eşitmədin heç sorağımı. Baxma şikəstliklə ömrüm əridi, Sənin sağ qalmağın təsəllim idi. Elə bilirdim ki,atmazsan məni, Tanımamışam heç zərrəcə səni... Oglan: Nə deyəcəyimi bilmirəm... Qiz: Heç nə, danışma,söyləməbir dənə kəlmə. Bu son zəngim idi... Oglan: başa düş məni, Mən belə fədakar bilməzdim səni. Qiz: Sus...! Yaxşı dinlə bu son sözlərimi, vicdansız qəlbindən sil izlərimi...! Məni məhv elədin,eybi yox, ancaq, daha bir kimsəyə çəkmə bu cür dağ. Səni vicdanınla qoyub baş-başa, Dəstəyi