ə əsaslanaraq hazırlanmışdır. Nakübüləşrafın başındaki şəxsə Osmanlı çıxışlarında (cülus mərasimlərdə) özlərinə ilk əvvəl nakübüləşraf əfəndi bağlılıq bildirdi. Osmanlının bayram tədbirlərində hökmdar ərz otağına çıxıb taxtda oturduğu zaman nakübüləşraf bir dua ilə bayram mərasimini açardi.

Həm cülus mərasimlərində, həm də bayram tədbirlərində , nakübüləşraf sultanı təbrik etdiyi zamanda padşah hörmət əlaməti ayağa qalxardı. Rəsmi yazışmalarda nakübüləşraflara aid müəyyən ünvanlar işlədilirdi.

Nakübüləşrafadan sonra seyyidlərin ən böyük rəhbəri olan və “ələmdar” ünvanı verilən insanlar səfər sırasında saraydan çıxaraq ordu ilə bərabər gedəcək olan “sancaqi-şərif” daşıyardılar. Sancaqi-şərifin gediş və gəlişində nakübüləşraf əfəndi ilə seyyid və şəriflər sancaq mərasimində iştirak edərək təkbir alib salavat gətirərdilər.

Anadolu torpaqlarında yaşayan seyyidlər daha çox uləma (din alimləri) sinfinə məsubdurlar. Daha cox imamliq, kadi, natiq, müftilik, mədrəsə mollalari kimi vəzifələrdə olmuşdular.

Osmanlılarda seyyid qəbul edilmək üçün ata tərəfinin Hz. Məhəmmədə (s.a.s) qədər uzanması əsas götürülmüşdür. Ancaq digər islam dövlətlərində çox rastlanmayan bir şəkildə təkcə ana tərəfindən seyyid olmağının da mümkün olduğu qənaətinə gəlinmişdi.

Osmanli imperiyasında ali-Abbas kökü (Rəsulallahin (s.a.s) əmisinin kökü) də seyyidlər kimi etibar görmüşdür.



Seyyidlik kökü atadan olduğu kimi anadan da gələ bilər.

Osmanlılarda seyyid qəbul edilmək üçün ata tərəfi kökünün Hz. Məhəmmədə (s.a.s) qədər uzanması əsas götürülmüşdür. Ancaq təkcə ana tərəfindən seyyid olmaqda mümkündür. Seyyidlik kökü Peyğəmbər Əfəndimizin (s.a.s) qızı, Hz. Həsən (r.a) və Hz. Hüseynin (r.a) anaları Hz. Fatimədən (r.a) günümüzə uzanmaqdadır. Peyğəmbərimizin (s.a.s) oğulları da olmuş ancaq bu uşaqlar kiçik yaşda vəfat etmişdir. Buna əsasən də Peyğəmbərimizin (s.a.s) kökü qızı vəsiləsilə davam etmişdir.

Buradan başa düşüldüyü kimi ata tərəfindən olduğu kimi ana