Həyatının ilk dövrü körpənin emosional inkişaf mərhələsidir. Narazılığını bildirən - ağlamaqdan başlamış yaxınlarına olan sevgi hisslərinə qədər. Körpənin emosional inkişafını nəzərdən keçirək və ona hansı münasibətin daha yaxşı olduğunu müəyyənləşdirək. Körpədə valideynlərin qarşılaşdığı ilk reaksiyalar qışqırıq və ağlamadır. Bu isə uşağın fizioloji tələbatından: ağrı, aclıq və narahatlıqdan irəli gəlir. Bu emosiyalar refleksdir və qoruyucu funksiyanı yerinə yetirir. İlk aylarda körpə dünya ilə mənfi emosiyalarla əlaqədə olur: qışqırıq, ağlama, hıcqırıq və s....
Vaxt keçdikcə emosiyalar böyüklərlə ünsiyyət vasitəsinə çevrilir: yeni doğulmuş körpə narahatlıqdan ağlayırsa, bir qədər böyük uşaq diqqəti cəlb etmək üçün ağlamağa başlayır.

Gülüş
Uşağın üzünə baxana və nəcib səsə olan ilk sosial reaksiyasıdır. 3-4 həftəlik körpədə artıq bu emosiya yaranır. Əvvəl o, hər kəsin üzünə gülür, daha sonra ananın simasına bağlılıq yaranır və o, daha güclü reaksiyaya malik olur.
“Canlanma kompeksi” – böyüklərin yanında uşağın müsbət reaksiyasını mütəxəssislər belə adlandırırlar. Körpə özünü tam fərqli aparır – gülür, əl-ayaq hərəkətləri edir. “Canlanma kompeksi” 3-4 aylıq körpədə özünü büruzə verir. 4 ayında isə o, gülür və anasının səsini eşitdikdə belə sevinir. Tədricən uşaq müsbət və mənfi emosiyaları öyrənərək böyüklərin diqqətini cəlb etməyi öyrənir, tələbatları haqda məlumat verir, yəni ünsiyyətə başlayır.

Mən sizi sevirəm!

İkinci yarım ildə (6 ayından sonra) uşağın ətrafdakılara qarşı isti emosiya və hissləri formalaşır. Böyüklərin qayğı və incə hisslərinə cavab olaraq sevgi və simpatiya yaranır.
Yaxınlara bağlılıq. Bir qədər sonra isə tanışları və qeyrilərini ayırmağa başlayır.
Uşaq əzizlərini sevməyi öyrənir və bunun əsasında ümumilikdə sevgi hissləri formalaşır. Buna görə də yaxınların uşağa olan münasibəti onun gələcəkdə digərlərinə və özünə olan münasibətini formalaşdırır. Başqasının halına acıma emosiyası ikinci yarım ildə körpə üçün çox vacibdir.