arasında yataq otağına qapı var. Bu yanda bufet, divan,
yuxarı küncdə isə “Rubin-106” televizoru durur. Zal, küçə balkona açılan ikitaylı qapının şüşə
gözlüklərindən işıqlanır.
Divanın arxasındakı “Tarantello” Italiya xalçası üstündən oymalı, zərli haşiyədə tanımadığım
rəssamın canlı bir mənzərə əsəri vurulub. Şəkildə, yaşıl meşə qoynundakı ucqar kənddən çıxan
süvarilərin, sıldırım dağlarda ilan kimi qıvrılan müdhiş yollarda qalxdığı təsvir olunur. Üzbəüzdə isə
atamın fotoşəklidir. Qapıların pərdələri də divarlara çəkilmiş kağıza uyğun mavi güllüdür.
Axşamlar, hündür tavandan asılan iri büllur çilçirağın şam-lampaları yananda zal zül-zül edir;
“Tarantello” xalçasındakı rəqqasə qadını ortaya alan oğlanların, qızların əlvan geyimləri gündüzkü
rəngini dəyişərək, bərq vurur.
Mənim otağım dəhlizin sağ səmtindədir. Telefon da orda, yazı stolumun sol böyründədir. Divardan
bir oyuncaq meymun asılıb. Bunu mənə ad günümdə Qönçəbəyimin oğlu hədiyyə gətiribdir.
Həyətə çıxan balkonun qabağında qollu-budaqlı yabanı yasəmən ağacı əkilib; baharda açılan çəhrayı
çiçəkləri çox gözəl, lakin ətirsiz olur.
Sadə otağımı zənginləşdirən, ancaq kitablarımdır.
Bütün bunlardan başqa bir də mətbəxin böyründə balaca, xudmani aynabəndimiz var. Yayda səhər
və axşam sərinliyində çay içməyə, çörək yeməyə ora yığışırıq.
Vəssalam. Bizim mənzilimiz belədir.
6
Atam səhər işə gedəndə dəhlizdə üz-üzə gəldik.
—Salam, pa,—dedim.
O dayandı. Portfelin sol əlindən sağ əlinə ötürərək, qapının dəstəyindən yapışdı. Bir an düşüncəli
tərzdə gözləri yol çəkdi. Astadan, lakin xislətində xas ciddi ahənglə dilləndi:
—Bir kərə tapşırıram sənə, yadında saxla: hara getsən, axşam saat doqquzdan gec evə gəldiyin
olmasın.
Onun nəyə işarə vurduğu məlum idi. Mən qorxa-qorxa başımı tərpətdim:
—Yaxşı...
Və elə bildim ki, nəzərləri biləyimə sataşsa, orda Dəryanın öpüşünün qızartısını sezəcəkdir.
Sövqitəbiilə qolumu arxamda gizlətdim.
—Özün də gedəndə, yerini anana yox, mənə de.
Atam çıxmaq