q istəyəndə arxadan səslədim:
—Pa, bəs mənim salamımı niyə almadın?
Qapı çırpıldı. Dəhlizin ortasında donub qaldım. Həyəcandan dizlərim əsdi. Hələ atam, mənim
Dərya ilə gəzdiyimdən xəbərdar deyildi. Gör, onu bilsəydi, neylərdi.
—Ma, deyə mətbəxdə nahar hazırlayan anamın yanına cumub gileyləndim.—Atama yenə nə olub,
mısmırığı yerlə sürünür? Yoxsa... dünən evə gec gəldiyim üçün sənə də acıqlanıb.
Arvadın dərdi açıldı:
—Demişdin axı, yubansam, zəng çalaram, sizi nigaran qoymaram... Bəs niyə belə edirsən, qızım.
Tək atan yox, mən özüm də hövsələdən çıxmışdım.
—Bağışla, ma. Təqsirimi boynuma alıram. Ikiniz də haqlısız.
Anamı sakitləşdirmək üçün elə bu etirafım kifayət idi. Qadın ürəyi yumşaq olur.
—Daha qanını qaraltma, qızım. Əyləş, çayını iç, çörəyini ye.
O gün institutun həyətinə girəndə tanış qızlardan, oğlanlardan yan keçirdim, onların üzünə
baxmaqdan çəkinirdim. Elə bilirdim dünəndən gözlərimin giləsində Dəryanın əksi qalıb.12
Vestibüldə paltomu soyunurdum. Böyrümdən kimsə acı bir çimdək qopararaq, turac kimi
qıqqıldadı. Gülüşündən tanıdım: Fəzilə idi. Mənimlə bir fakültədə üçüncü kursda oxuyan od
parçası, dilli-dilavər qız. Yetənə yetirdi, yetməyənə daş atırdı.
Uşaqlar əlindən zara gəlmişdi. Hərəyə bir şəbədə edirdi.
Fəzilə al-qırmızı kofta, qısa, göy tuman geymişdi. Ayaqlarında qara, tor corab və totuq baldırlarına
kip yapışan qırmızı, uzunboğaz çəkmə vardı. Zəfəran rənginə salınmış saçlarını oğlansayağı
vurdurmuşdu. Fəzilə gəzəyən qız idi. Təzəliklə Həsənağa adlı birisi ilə əylənirdi. Son vaxtlar adət
etmişdi: danışanda müsahibini inandırmaq üçün sözünün başında, ayağında “Həsənağam ölmüşü”
deyirdi.
Indi o, məni görcək saqqız çeynəyə-çeynəyə, sürməli gözlərini süzərək eyhamla dilləndi:
—Aaz... səni təbrik!
—Nə münasibətlə?—soruşdum.
—Özünü bilməməzliyə niyə qoyursan. Daha bizə yox da...
Düzü, onun nə demək istədiyini hələ anlamırdım. Fəzilə çiyinlərini əsdirə-əsdirə, nazik qaşlarını
oynadaraq bic-bic gülümsədi:
—Aaz... dünən