yanındakı o Herkules oğlan kim idi?
...—
—Amma yaxşıca da yer seçmişdiniz özünüzçün, paxıllığım tutdu sizə.
—Başa düşmürəm. Sən nə danışırsan, Fəzilə?
—Əlbəttə... Sərf eləmir axı. Aaz.. lap dal cərgədə paltosunu çiyninə salıb, bir qəşəng oğlanla yanaşı
oturan mən idim?
Fəziləni azdırmaq çətindi. Boynuma almağa məcbur qaldım:
—Hə... kinoda?
—Yox...hamamda.
Tutuldum.
—Sən də Həsənağayla gəlmişdin?
Bu sözü eşidəndə qızı sanki ilan çaldı, ağzını əyə-əyə söyləndi:
—Aaz... Həsənağanı itirib-axtaran kimdir? Allah vurmuşdu onu gündüzün günorta çağında,
goburnat bağında. Hüseynağanın ölmüşü, keçən həftə o gedənin başına bir oyun açmışam ki,
bundan sonra qələt edər qız tayfasına yaxın düşər. Mən kinoya Hüseynağayla gəlmişdim.—Bunu13
tanımırsan: professor Talışxanlının kiçik oğludur.—Fəzilə sağ əlinin baş barmağını dikəldib, qabağa
uzatdı:—Şik!
Yaxşı ki, onu çağırdılar. Yoxsa yaxamdan əl çəkməyəcəkdi.
.ıInstitutdan qayıdanda evə tələsirdim. Dərya zəng çalacaqdı. Yenə atamın zəhmi qəlbimi sarsıtd...
“...Özün də gedəndə yerini anana yox, mənə de!” —sözləri qulaqlarımda cingildədi. Bundan sonra
neyləyəcəkdim?!. Dərya ilə görüşməmək mənə dərd olardı. Sevgi nübarının dadını son iki-üçgündə
təzəcə tamsınmağa başlayırdım; həyatın, yaşamağın mənası dəyişmişdi, başqalaşmışdı mənim üçün.
Bu tərəfdən də qarşımda atam dayanmışdı. Yeganə qızı olan məni naz-nemət içində qayğı və
nəvazişlə böyüdüb, boya-başa çatdıran doğma atam!
7
Mətbəxdə oturub çay içirdim. Telefonun zəngini eşidəndə cəld öz otağıma yüyürdüm. Dəstəyi
ehmalca qaldırdım:
—Bəli, kimdir?
O qədər astadan xəbər aldım ki, çox güman səsim mikrafona yetmədi. Boğazımı arıtlayıb, bir də
təkrar soruşdum:
—Allo, kimdir?
—Mənəm.
Səhv etməmişdim. O idi.
—Dərya?. Salam.
—Nə təhərsiniz, Könülcan?
—Lap yaxşı. Bəs siz?
—Mən də. Neyləyirsiz evdə?
—Heç... Institutdan indicə gəlmişəm.
—Bu axşam nə işlə məşğulsunuz?
—Dərslərimə hazırlaşacağam.
—Bəs mənimlə görüşməyə hazırlaşmırsınız?
Bilmədim, nə