ə deyəm. Canımı dişimə tutdum:14
—Yox...
—Çox ləngimərik.
—Mümkün deyil, Dərya.
Onun səsi ciddiləşdi:
—Yoxsa, incimisiniz məndən?
—Xeyr... Inciməmişəm. Başqa səbəb var.
—Məni nigaran qoydunuz, Könül. Bəlkə ucundan-qulağından deyəsiniz...
—Sonra... Narahat olmağa dəyməz.
—Kefim pozuldu. Siz lap...
—Icazə verirəm, mənə “sən” deyin.
—Təşəkkür edirəm. Bəs mən sizi... səni haçan, harda görüm?
—Sabah zəngləşib danışarıq.
—Nə deyirəm ki... Salamat qal. Öpürəm səni. Dud...dud... dud...
Dəsəyi qoydum. Utandığımdan əllərimlə üzümü qapadım. “Öpürəm səni.” Tək otaqda öz-özümə
pıçıldadım: “Mən də.”
Atamın gözlərindən uzaq.
8
Səhər həyətimizdə Qönçəbəyimlə rastlaşdım. Məni görcək, mehribancasına qucaqlayıb bağrına
basdı, üzümdən öpdü:
—Namxuda-maşallah, nə qəşəngləşmisən, göyçək balam,—dedi.—Az qala tanımayacaqdım. Tfu!...
Tfu... Göz dəyməsin, böyümüsən... ətə-cana dolmusan... Sifətin bədirlənib... Lap birdən-birə
dəyişmisən ey! Srağagün ayrı cürdün.
O, qadınlara məxsus maraqla geri çəkilib mənə diqqət yetirdi.
—Mərmər bacı necədir, a?—deyə anamı soruşdu.
—Yaxşıdır, Qönçəbəyim xala. Siz nə təhərsiniz?15
—Görürsən də... Belə. Babat. Dərsə gedirsən, hə?
—Bəli.
—Get. Göyçək balam, gecikərsən. Yoldan elədim səni. Anan yəqin evdədir.
—Evdədir, bəli.
Sözlü adama oxşayırdı.
—Xeyir ola?
—Bir dəymək istəyirəm ona. Balaca işim var.
Qönçəbəyim azacıq uzaqlaşcaq arxadan məni çağırdı:
—Könül, göyçək balam...
Ayaq saxlayıb, geri döndüm.
—Yadımdan çıxdı deyim: Emin çox-çox salam-dua göndərdi sənə.
Dodağımı dişləməsəydim, güləcəkdim.
—Göndərən də sağ olsun, gətirən də.
Qönçəbəyimlə anamın söhbəti yaxşı tutur. Bu gün də axşamadək oturub çay içə-içə hey
dərdləşəcəklər.
Oğlu Emin mənə xüsusi hüsn-rəğbət bəsləyir. Bunu çoxdan duymuşam. Əvvəllər yaxınlaşmağa
cürət eləmirdi. Son vaxtlar açılışıb. Ancaq məni görəndə rəngi dəyişir. Sanki yanımda günahkardır.
Bildir ad günümdə, anası ilə bizə gəlmişdi. Mənə məzəli bir hədiyyə gətirmişdi. Balaca,