bozumtul
meymundu.—Kəndirdən sallanmışdı, gözləri qara muncuqdan idi, işıldayırdı. Quyruğundan
dartırdın, yuxarı ipə dırmaşırdı. O gecə qonaqlarımız dağılışanda mən aşağı endim, onları yola
saldım. Emin guya cəsarətlənmişdi. Həyətdə Qönçəbəyimi qabağa buraxdı. Məni kənara çəkib dilidodağı əsə-əsə dedi: “Könül, neçə vaxtdır səninlə ikilikdə danışmaq istəyirdim. Xahiş edirəm,
axıracan qulaq as. Mən həmişə səni düşünürəm. Axşamlar gözlərimi pəncərənizdən çəkmirəm.
Işığınız sönür, sonra... inan ki, heçsonra da yata bilmirəm... Gəl sözümü yerə salma. Haçan imkan
tapsan, görüşək... Mən ürəyimi sənə açmayınca...” “Zəhmət çəkmə!—dedim.—Elə bir o qalmışdı.
Atam eşitsə, neylər!? Onu istəyirsən ki, mən evdə gözü kölgəli dolanım? Bir də bu barədə danışsan,
üzünə baxmaram!..”
Mən qətiyyətlə ayrılıb getdim. Evə qalxcaq, balondan xəlvəti həyətə boylandım. Emin fikirli halda
bir siqaret yandırdı, suyu süzülə-süzülə evlərinə yollandı. Sonra gördüm ki, dayandı, nə düşündüsə,
əlindəki siqareti yerə çırpdı; qaranlıqda xırda qığılcımlar qalxdı, söndü. Doğrusu, yazığım gəldi
Eminə. Gərək o qədər sərt cavab verməyəydim.
Anası Qönçəbəyim, deyirlər, gəncliyində həddindən artıq gözəl olub. Elə indinin özündə də yaxşı
qalıb. Xanım arvaddır. Yaşı əlliyə çatsa da, görkəmində qocalıq əlaməti yoxdur. Sifətinə baxanda16
adamın xoşuna gəlir, ağappaq, gipgirdə... Gözləri işıqlı, dişləri sədəf kimi. Heçinanmırsan ki, Emin
boyda oğul anasıdır.
9
Bir kərə, yadımdadır, balaca idim; məktəbdən yay tətilinə çıxmışdım. Gərək ki, yeddinci sinfə
keçmişdim. Bakıda havalar qızmışdı. Qönçəbəyim məni bir həftəliyə Buzovnadakı bağlarına qonaq
aparmaq istədi. Atam tək buraxmadı; anamı da mənə qoşdu. Gedəndə tapşırdı ki: “Gözün uşağın
üstündə olsun.”
Mən Emini ilk dəfə lap yaxından onda gördüm. Şumal bir oğlan idi. Instituta təzəcə girmişdi.
Deyəsən məni ağlıkəsməz körpə hesab eləyirdi. Bağlarına gəldiyimiz heçyarım saat olmamışdı.
Çağırıb mənə belə bir ultimatum verdi: “Bax... şeytan,