, quyunun yanında oynamayacaqsan.
Günortanın istisində bağın içinə getməyəcəksən; qurd-quş sancar səni. Keçi kimi dər-divara, ağaca
dırmaşmayacaqsan—yıxılarsan, xatada biz qalarıq...”
Həyətlərindəki qollu-budaqlı, uca çinardan uzun bir yelləncək asılmışdı. O mənim ən çox
xoşladığım əyləncə idi. Soruşdum: “Quyhaquya da minmək olmaz?” Güldü. Gödək hörüklərimin
ucundan tutub dartdı: “Olar. Ancaq bərk yellənmə.”
Sonra... sonra mən bir günün içində dəlicəsinə Eminə vuruldum. Elə vuruldum ki, özüm-özümü
tanıya bilmədim. Tezliklə bağdan şəhərə qayıdacağımı, ondan uzaqlaşacağımı fiirləşəndə məni kədər
bürüdü, qəmə batdım, az qala hönkürüb ağlamaq istədim. Başa düşmədim ki, o sevgi idi, nə idi,
ürəyimə hardan yol tapmışdı, bütün vücudumu lərzəyə gətirmişdi, məni aciz, iradəsiz bir qıza
çevirmişdi. Eminin isə münasibətində zərrə qədər dönüş görmürdüm.
Gecələr yatanda, yerimi anamla Qönçəbəyimin aasında salırdım; uzanırdım, gözlərimi qaranlıq
göylərdə işıldaşan ulduzlara zilləyirdim, hey... baxırdım. Bəzən xoruz banınadək kirpik çalırdım,
ayla danışırdım, ulduzlarla pıçıldaşırdım. Belə vaxtlarda Emin məni çağırsaydı, yerimdən çəyirtkə
tək sıçrayıb yanına qaçardım. Hara desəydi, sevincək gedərdim. Səhərədək onunla əl-ələ verib, yalın
ayaqlarımla dünyanı dolaşardım, yorulmazdım.
Şəhərə gəlməyimizə bircə gün qalmışdı. Mən yelləncəkdə oturmuşdum, asta-asta yırğalanırdım.
Xəyalım uzaqlarda gəzirdi. Birdən onun—Eminin səsini eşitdim: “Könül!” Dik atıldım. Hay verdim:
“Bəli.” O, bağın içindən gəlirdi. Bir nimçə üzüm dərmişdi. “Darıxmırsan, şeytan qız?” Qaldım, nə
deyim.
Emin əlindəki nimçəni çarhovuzun qırağına qoyub soruşdu: “Qaçsam, tuta bilərsənmi məni?”
Qəlbimə şadlıq doldu: “Elə tutaram...”
“Başladıq!” Emin əvvəl sağa qaçdı, ardınca cumdum. Sonra zənnimi azdırmaq üçün sola buruldu...
dala qayıtdı. Mən qollarımı geniş açaraq yüyürdüm, ona yetməyə can atdım. Elə bildim Emini
tutsam, o həmişəlik özümünkü olacaq.
Ancaq arzuma çatmadım. Evlərinin dalındakı