heyva ağaclarının arasından keçəndə büdrəyib
yıxıldım... biləyim cızıldı...17
Həmin yerdən ki, dünən Dərya öpmüşdü.
Emingilin bağlarından qayıdanda ürəyimdə baş qaldıran hissləri nadir, qiymətli bir töhfə kimi
şəhərə gətirdim. Lakin... çox saxlamağı bacarmadım. Necə fövrən vurulmuşdumsa Eminə, eləcə də
tez unutdum. Və anladınm ki, mənim o məhəbbət sandığım hərcayi duyğuların şıltaqlığından başqa
bir şey deyilmiş...
3-cu hisse
10
Son keçdiyimiz bəhsi özlüyümdə təkrar edə-edə gedirdim: “... Insan kəlləsinin beyin hissəsi səkkiz
sümükdən ibarətdir. Onlardan dördü təkdir—ənsə, əsas, alın və xəlbir sümüyü. Ikisi isə cütdür;
təpə sümüyü, gichah sümüyü. Alın, ənsə, təpə və gichah sümüklərinin bir hissəsi kəllənin qapağını,
yerdə qalan sümüklər kəllənin əsasını təşkil edir.”
Instituta haçan gəlib çatmışdım, bilmədim. Qabaqda, küçənin tinində mavi bir “Volqa”
dayanmışdı.Mən yaxınlaşanda maşının qapısı açıldı, Dərya aşağı düşdü.Sən demə, bu onunku idi.
Salam verib, əl tutdu, kefimi soruşdu.
—Biz ki sözləşmişdik mən dərsdən qayıdandan sonra görüşək.
—Elədir... Ancaq o vaxtadək ürəyim dözmədi. Səndən nigaran qaldım, Könülcan. Telefonda da
soyuq danışdın.
Dəryanın bu qayğıkeşliyi məni elə həyəcanlandırırdı ki, ona təşəkkür etməyə aciz qaldım. Açdım
maşının dal qapısını, əyləşdim.
—Getmirəm bu gün instituta!—dedim.
O da sükanın arxasında oturdu:
—Hara sürüm?
—Hara xətrin istəyir.
Maşın yerindən tərpənəndə Dərya qarşısındakı kiçik aynadan mənə gülümsündü.
—Al, bunu tax gözünə,—deyə azacıq uzaqlaşcaq o, döş cibindən çıxardığı qara şüşəli eynəyini
çiyninin üstdən mənə uzatdı:
—Niyə ki?—soruşdum.
—Tanımasınlar səni.18
11
Otağımın gündoğara açılan pəncərəsindən xoşüzlü bir səhər gülümsəyir. Yuxudan xeyli vaxtdır
oyanmışam. Ancaq qalxmaq istəmirəm, yer dəmi alıram. Gözlərimi yummuşam—dünənki
əhvalatları xatırlayıram. Daha doğrusu, görürəm. Dərya ilə şirin söhbətlərimizi, dalğaların şırıltısına
qarışan qəhqəhələrimizi eşidirəm. Bu təsəvvür sanki