misralarını Xəzərə oxuyuram:
“Ağarır mavi dumanlıqda qərib bir yelkən.
O qərib yelkən uzaqlarda bilinməz nə arar...”
Sonrakı misraları Dərya dilimdən qapır. Iftixar duyğusu ilə çevrilib ona baxıram. Boyumuz bir
bərabərdədir.
Elə məmnunam ki... Köksüm də dəniz kimidir. Qalxır... enir. Bilsəydim, təkcə bu dəqiqələri
yaşamaq üçün doğulmuşam, ömrümün belə gödəkliyindən şikayətlənməzdim.
Dərya çiynimi buraxır, bədənim üşürgələnir.
O, kiçik bir taxta parçası tapıb, cızdığı çevrənin içərisinə girir. Hamar qumun üstdə əlini sağa-sola,
aşağı-yuxarı gəzdirərək əyri xətlər çəkir. Həm də ehtiyatla hərəkət edir ki, ayaqlarının izi ora
düşməsin.
Onca dəqiqə keçməmiş mən yerdə böyük əksimi görüncə onun bacarığına heyrətlənirəm.
Dərya dikəlib, kənara adlayır, boynunu yana əyərək gözlərini qıyır, çəkdiyi rəsmə diqqət yetirir və
əməlindən razı təki qürrələnir.
—Oxşarı varmı sənə, Könül?
—Lap eynilə mən özüməm!—deyirəm. —Ancaq... heyf zəhmətindən! Pozulub gedəcək...
—Canın sağ olsun. Bircə dəfə baxdınsa, kifayətdir. Qoy pozulsun. Orijinalı ki, ürəyimdədir...
Sonra Dərya maşında oturub, məni yanına çağırır. Məqsədini duyuram: öpmək istəyir. Çəkilib bir
qıraqda dayanıram. O, aşağı enib, pəncələri üstdə oğrun-oğrun yaxınlaşaraq, arxadan məni tutmağa
çalışır. Qaçıram... Ucadan gülə-gülə maşının dövrəsində fırlanıram. Dərya da ardımca yüyürür...
Emingilin bağlarında da beləcə oynadığımız yadıma düşür. Bir anlığa qəlbim kədərlənir və tez də
keçir.
Ikimiz də dururuq. Nəfəsimizi dəririk.
—Tutacağam!—deyir Dərya.
—Tuta bilməyəcəksən!—deyirəm.20
—Baxarıq!
—Baxarıq!
Dərya qəfildən irəli atılır, mən yenə götürülürəm...
Yorulduğumu hiss edincə cəld maşına təpilib içəridən qapıların dördünü də bağlayıram... Dərya
vəziyyəti belə görcək tez əlini cibinə salıb qurdalanır. Ancaq nahaq yerə! Açarlar maşının
üstündədir...
—Zəhmət çəkmə! Bax... Bax... bunları axtarırsan?—deyə açarları çıxarıb zəncirindən tutaraq
pəncərənin qabağında yellədirəm, şüşənin arxasında ona acıq