q verirəm...
Bu əsnada anamın səsi məni diksindirir:
—Könül, qızım, bəsdir yatdın, dur, əl-üzünü yu, naharını elə...
Mən Dəryadan da, dənizdən də ayrılıram. Əlimdəki zəncirli açarlar yoxa çıxır...
Şəklim də sahilin qumsallığında qalır...
12
Mən lap uşaqlıqdan bədii kitabların aludəsi olmuşam. Əlimə keçən şerləri, romanları gecə-gündüz,
dönə-dönə oxumuşam, yorulmamışam. Mütaliəyə acmışam—çörək kimi, susamışam—su kimi.
Kitablar məni yaxın-uzaq keçmişlərə aparıb—sevindirib də, kədərləndirib də; təbiəti, iqlimi tanış
doğma elləri, yad, qürbət ölkələri gəzdirib, qəribə insanlarla rastlaşdırıb kitablar. Bu qiyabi
səyahətlər zamanı həyatda məsud, bəxtəvər yaşayanları da, əzab-əziyyət girdabında çapalayanları da,
sevgisində vüsala yetənləri də, hicran atəşində qovrulanları da görmüşəm.
Mən kitabları müqəddəs sanmışam, hər sözünə, kəlməsinə inanmışam; müəlliflərini isə peyğəmbər
təsəvvüründə zənn etmişəm. Bəzən elə təsirlənmişəm ki, özüm də yazmaq həvəsinə düşmüşəm,
ancaq bacarmamışam...
Sonralar, nisbətən ağlıkəsər çağlarımda hekayə naminə bir neçə hadisə quraşdırmışam. Lakin
utandığımdan heçkəsə göstərməmişəm. Saxlamışam kitablarımın arasında, vərəqlər xəzan
yarpaqları tək saralıb, solub... Onlardan biri də Emingilin bağlarından qayıdan axşamı yazdığım
“Qız—bənövşə” əhvalatıdır.
Bir ara az qalmışdı redaksiyalara aparacaqdım. Yaxşı ki, cəsarət eləmədim. Xəbər tutsaydı Emin, indi
xəcalətdən üzünə necə baxardım?
Açığını desəm, o yazı bu gün başqalarına mənasız da görünsə, mənim üçün öz qiymətini itirməyib.
Cırıb atmağa heyfsilənirəm, əlim gəlmir. “”Qoy dursun, mənə maneçilyi yoxdur ki!”—fikirləşirəm,
hələ də saxlayıram.
...Bahar fəslidir ...21
Çöldə tənha bənövşə bitir... Bir oğlan onun yanından etinasız və laqeydliklə ötür. Bənövşə isə
dərilmək, oğlanın ürəyinin üstə sancılmaq istəyir... Müyəssər olmur. Bu həsrət bənövşənin zərif
qəlbini incidir, boynu qüssədən bükülə qalır...
Bənövşə—qızdır, qız—mənəm, oğlan da Emindir...
Orta məktəbi