gədə, bir də durub sərgisinə gedəcəyəm?!. Elə sən görmüsən, kifayətdir.
Mən öz otağıma qaçıram. Paltomu, papağımı çıxarıb bir kənara tullayıram. Qollarımı açıb aynanın
qabağında fırlanıram. Saçlarım dağılır. “Dərya!”—deyə çağırmaq, qəhqəhə çəkmək, uşaq təki atılıbdüşmək istəyirəm...
4-cu hisse
16
Bu axşam gecəyədək telefonun yanında oturub qəzetlərə baxdım, kitab oxudum... “Spidola”nı
qurdaladım, xaricdən tutduğum musiqilərə qulaq asdım. Atam da, anam da çoxdan yatmışdı.
Dəryanın zəngini gözləyirdim. Maraqlı bir xəbər vardı qəzetdə: məşhur alman alimi Vilhelm
Humbaldt gözəl, ağıllı zövcəsi Karolina fon Daxroydenə qırx dörd il ərzində hər gün yüz xətt şer
ithaf edib. Onlar otuz beş il intəhasız bir məhəbbətlə yaşayıblar. Karolinanın vəfatından sonra da
Humbaldt onu unutmayıb. Ömrünün axırına kimi, hər səhər yazdığı şeri axşam aparıb sevimli
qadının məzarı üstdə oxumağı bir adət şəklinə salıb...
“Qəribədir!—Fikirləşdim. —Sən demə, almanların da öz məcnunu varmış!..”
Otağa cilgiltili qarışıq fərəh doldu. Intizarım bir anda yoxaldı.
O idi. Ikicə kəlmə sözü ilə ürəyim təskinlik tapdı.
—Salam... Salam, Könül... Necəsən?
Pıçıldadım:
—Yaxşıyam. Gəlib çıxdın?..
—Hə... Mən dedim indiyə yatmış olarsan.26
—Heçgözümə yuxu gedər... Hardan danışırsan?
—Aerodromdan. Bağışla, narahat elədim səni.
—Yox...
—Yatginən... Sabah istirahət günüdür, görüşərik... Yaxşımı?
—Nə vaxt?
—Saat... neçədə istəyirsən?
Fikirləşdim.
—Birdə.
—Çox gözəl!
—Harda?
—Elə orada... Gecən xeyrə qalsın.
—Sağ ol...
—Öpürəm səni!
Arxayınlıqla nəfəs aldım. “”Elə orada” metronun “Bakı Soveti” stansiyası deməkdi.
Içəri evdən atamın boğuq səsi eşidildi:
—Kimdir gecənin bu vədəsində zəng çalan?!
—Pa, səhvən bura düşmüşdülər.
—Bəs sən niyə oyaqsan?
—Dərslərimi hazırlayırdım, pa. Indicə qurtardım.
Köksünü ötürdü, lakin dinmədi. Işığı keçirdim. Barmaqlarımın ucunda çarpayıma yaxınlaşdım. Tez
soyunub yerimə uzandım.
Bu gecə yorğana deyil, sanki şadlığa büründüm...və gözlərimi