i yumunca asta-asta əriyib şirin bir...
yuxuya qarışdım...27
17
Səhər şən və gümrah oyanmışdım. Sevincim mahnıya çevrilmişdi; çarpayımı səliqəyə salanda
dodaqaltı zümzümə edirdim:
Alma atdım, nar gəldiı
Kətan köynək dar gəldi.
Qapıya kölgə düşdü,
Elə bildim yar gəldi...
Bir həftəlik ayrılıqdan sonra bu gün yenə Dərya ilə görüşəcəkdim. “Nə romantik də adı
var,—fikirləşirdim.—Dərya! Bu kəlməni hər dəfə dilimə gətirəndə nəhayətsiz mavi sular dalğalanır
gözlərimin qabağında. Qəlbimə sanki sərinlik yayılır... Dənizin nəfəsini duyuram...”
Atam, biz yatmış ikən sübhdən durub bağa gedib. Kişi təzəhəvəsdir. Buzovnada yer götürüb—ev
tikdirir, quyu qazdırır. Bu yay istirahətə öz bağımıza köçəcəyik. Mən görməmişəm, anam deyir, lap
ləpədöyəndədir, “xoşbəxtlikdən” orada da Qönçəbəyimlə qonşuyuq. Əvvəl buna sevinirdim. Indi
yox. Mənə qalsa, Dərya məsələsindən sonra Eminin gözündən mümkün qədər uzaq olardım. Ancaq
neyləyə bilərəm...
Gönortaya kimi evdə oturmağa səbrim çatmadı. Çıxıb gəzinmək istədim.
Paltomu geyirdim, telefon səsləndi. Zəng çalan Dərya olmamalı idi. Dəstəyi anam götürdü:
—Könül, Qönçəbəyimin oğludur,—dedi,—səni çağırır.
Heyrətləndim:
—Kim?!
Arvad söyləndi:
—Ay qız, Emini tanımırsan?
—Neyləyir o məni?
—Nə bilim, gəl özündən soruş...
Anam nəsə ikibaşlı danışırdı. Telefona yaxınlaşdım:
—Alo?..—deyə təəccübümü gizlətməyə çalışaraq dilləndim.—Bəli, Könüldür.. Ah.. Salam, Emin..
Eybi yoxdur... Onsuz da elə çıxıram... Iki-üçdəqiqəyə enirəm aşağı.
Anamı bu gün tanımırdım. Heçmaraqlanmadı ki, o nə deyir.. Haçan yanımdan çəkilib getdi,
bilmədim.28
Emindən çıxmayan iş: “Könül, zəhmət olmazsa, yarım saatlığa aşağı düş. Səninlə işim var...”
Qəribədir, o məni neynirdi?
Bayırın günəşli-şaxtalı təmiz havası adamın ciyərlərinə dolduqca, özündə bir uşaq yüngüllüyü hiss
edirdi.
Küçəmizin başında dayanmış Emin, məni görüncə hərəkətə gəlib gülümsündü. Əvvəlki yoldaşlıq
səmimiyyəti ilə hal-əhval tutduq; atamı, anamı xəbər aldı.
Bilirdim ki, bunlar