. Nizami muzeyinin qabağından keçəndə tindəki
üçüzlü saatabaxdım. Qırx dəqiqə də yubana bilərdim. Sonra bir bəhanə tapıb ayrılmalıydım.
Emin başını qaldırmadan xəbər aldı:
—Könül, bu günlərdə evinizdə mənim söhbətim olmayıb?
—Yox... Necə?!
Tez, ötən həftə Qönçəbəyimin bizə getdiyini xatırladım.
—Mən anamı sizə göndərmişdim. Məsələnin ucundan-qulağından Mərmər xalaya eşitdirib.
Cavabından belə çıxıb ki, o bu işə əsla etiraz etmir. Hətta dedib Könül də Eminin xətrini istəyir.
Məncə onunla həyat qurmağa narazı olmaz... Ancaq, əlbəttə, son söz yenə səninkidir...
Ürəyim birdən-birə sıxıldı. Məni hərarət çulğadı. Küçənin ortasında dayandım.
—Sən Qönçəbəyimi anamın yanına nahaq göndərmisən!—dedim.—Bilmirsən ki, bizim evdə atam...
—Onunla da atam danışıb, Könül.
—Haçan?!
—Keçən istirahət günü bağa gedəndə söhbətləşiblər.
—Nə deyib?!
—O da anan kimi...
Emin çevrilib üzümə baxanda gözlərinə inanmadı.
—Sənə nə oldu, Könül? Rəngin niyə belə dəyişdi?..
Dinmədim. Geri qayıtdım. Emin də mənimlə. Bu halda Dərya ilə görüşmək istəmədim.
Məhəlləmizə çatanda hər ikimiz ayaq saxladıq, üz-üzə durduq. O, fikrimi bir daha qəti öyrənmək
məcburiyyəti ilə soruşdu:
—Könül, mən belə anladım ki... sən rədd edirsən təklifimi, eləmi?
“Hə” deməyə dilim gəlmədi. Başımı tərpətdim.30
Fövrən Eminin sifətində süni gülümsünməklə təbii ağlamsınmaqdan yaranan, anlaşılması çətin,
qəribə bir ifadə yarandı.
—Ürəyin hökmü əleyhinə çıxmaq çətindir,—dedi.—Səndə nə təqsir...
O, evlərinə getdi. Mən donub yerimdə qaldım...
18
Sevinclə, mahnı ilə başlanan istirahət günüm kədərlə, göz yaşı ilə qurtardı.
.Evə gəlib otağıma çəkildim. Anama dedim, kefsizləmişəm. Uzandım ...
Eminə yamanlıq etmişdim—özümü saxlaya bilmədim, ağladım.
Dərya ilə görüşəcəyimiz vaxt da keçdi. Arada telefon cingildədi. Qalxmadım.
Anam cavab verdi:
—Allo? Kimdir,—edi.—Emindir? Yox?.. Canın sağ olsun, bala, bu səfər nömrəni düz yığarsan...
Dəstəyi qoydu.
Danışan yəqin Dərya idi. Anam isə Eminə oxşatmışdı. Bu