a çəkilsə də, valideynlər bu sövdadan əllərini üzmək
istəmirdilər.36
Dəryanın rahatlığı pozulmuşdu. Tez-tez zəng çalırdı, xəbər alırdı: “Könül, nə oldu?” “Atam məni
danışdırmayıb,—deyirdim.—Yəqin bu axşam dindirəcək.”
Qönçəbəyimin də səbri tükənmişdi. Anamı gündə neçə yol telefona çağırırdı: “Mərmər, iş nə
yerdədir?”
Anam məndən çəkinirdi, əlini ağzına tutub, udquna-udquna astadan cavab verirdi: “Mən məsələni
Murada çatdırmışam. Hələ ki, qızın rəyini soruşmayıb.”
Dəryagildən elçilər üçgündən sonra gələcəkdi.
Evimizdə gərgin bir hal yaranmışdı.
Atam özünü hər şeydən xəbərsiz kimi çox laqeyd aparırdı. Sanki anamın, Qönçəbəyimlə ərinin
dediklərini unutmuşdu; Eminlə nişanlanmağıma etiraz etmədiyini yaddan çıxartmışdı. Onun bu
etinasızlığı məni gecə-gündüz düşündürürdü. Kim bilir, bəlkə də ikicə kəlmə ilə razılığını verdiyi
üçün bir daha bu söhbətlərə qayıtmağı lüzumsuz sanırdı.
Ancaq ürəyimə dammışdı. O, bu haqda mütləq məni danışdırmalı idi!
Anamsa iki yol ayrıcında aciz qalmışdı. Gücü ona çatırdı ki, susurdu. Bu lal-dinməz, cansıxıcı
günlər məni elə bezikdirmişdi ki, nəhayət özüm söhbəti açmalı oldum:
—Ma, nə xəbərdir?! Niyə bikefsən? Səbəbini desənə!.. Başa düşürəm, guya mən günah bir iş
tutmuşam... Belə birtəhərsiniz, atam da, sən də... Mən bu evdə ögeyəm, nədir?..
Anam gəlib qarşımda əyləşdi. Qollarını sinəsində çarpazlayaraq məlul bir görkəm aldı. Arvad bu
fürsəti çoxdan gözləyirmiş kimi dərdi açıldı:
—Neyləyim, ay bala. Heçdeməyə söz də tapmıram. Nə səndən keçə bilirəm, nə də onlardan...
Qönçəbəyimlə üz-üzə gələndə xəcalətdən bir köynək ət tökürəm...
—Neyçün?
—Özün hər şeyi məndən yaxşı anlayırsan... Bildir razılığını istədilər, dedim, tələsməyin... Qoy uşaq
instituta girsin, sonra. Oturub gözlədilər, indi də belə...
—Belə, yəni necə? Açıq danışsana, ma.
Anam yarıümid, lakin miskinli tərzdə nəzərlərini üzümə zillədi:
—Onu məndən niyə soruşursan?! Bəs özün oğlana rədd cavabı verməmisən?
Keçib pəncərə qabağında dayandım. Həyətdəki