yasəmən ağacında xırda quşlar və nəlbəkinin qırağından tutub anama sarı çəkdi.38
Bir dəfə institutdan çox şad qayıtmışdım. Anatomiyadan beş almışdım. Axşam atamı evdə
qaşqabaqlı görəndə üstünə cumub, onu möhkəmcə qıdıqladım, güldürməyə çalışdım. “Ay qız! Dinc
dur!”—Qışqırdı. Qulaq asmadım. Böyrümdən şapalaq ilişdirdi. Əli də elə ağırdır ki... Ətim göynədi.
Sabahısı bildim ki, mədəndə qazma baltası sındığından işləri əngəlli olub...
Indi oturmaq istəyəndə atam dedi:
—Televizoru söndür, işığı yandır, sonra əyləş.
Ekranda mənzərə filmi nümayiş etdirilirdi. Bir azdan “67-nin sərgisi” göstəriləcəkdi. Mən mütləq
baxacaqdım. Arzulayırdım atam da, anam da görsün. Heyf! Televizoru keçirdim.
Qapının haşiyəsindəki düyməni burunca büllur çilçıraq zalı nurla doldurdu. Ancaq istərdim atam
məni qaranlıqda dindirsin. Utanmayım. Dəryanın sözləri yadıma düşdü: “Deynən mən başqasını
sevirəm.”
Stolun aşağı tərəfində atamla üz-üzə oturdum. Anam çay gətirdi. Gəlib, sağ yanımdakı kreslonu
altına çəkdi, bütün işlərdə təqsirkar kimi müqəssir bir görkəm aldı.
Otaqda iki səs eşidilirdi: saatın tıqqıltısı, ürəyimin döyüntüsü.
Haçandan-haçana atam xislətinə uyğun bir ciddiliklə sözə başladı:
—Mənə diqqətlə qulaq as, Könül,–dedi.—Sən əziz-xələf bircə övladımızsan. Valideyn üçün
övladının xoşbəxtliyi hər şeydən qiymətlidir. Bizim də çalışdığımız odur ki, sən bəxtəvər
yaşayasan... Elə deyilmi?
Boğazım qurumuşdu. Danışmağa onsuz da səsim çıxmayacaqdı. Astaca başımı tərpətdim. Atam
davam etdi:
—Mən bu söhbəti qəsdən bir neçə gün idi gecikdirirdim. Anana da tapşırmışdım, səni
tələsdirməsin, ağıllı-başlı fikirləşəsən. Indi, yəqin ki, özlüyündə bir qərara gəlmisən... Məsələ
belədir, qızım, mən də, anan da Qönçəbəyimgillə qohum olmağa narazı deyilik, uzun illərin qapı-
qonşusuyuq, bir-birimizi yaxşı tanıyırıq.
Bayaqdan daş heykəl kimi donub hərəkətsiz qalmıçanam yerində qurcalandı:
—Eminciyəz də gözümüzün qabağında böyüyüb. Təmiz, ağıllı uşaqdır...—deyərək oğlan