pərdələri kimi
yumşaq xasiyyətli qayınanası. Eyni zamanda cəbhələrdə, şübhə etmirəm ki, qəhrəmanlıqla həlak
olan, üzr istəyirəm, adını deyə bilməyəcəyəm, sabiq ərinin, sadiq arvadı. Bu da belə... Bircə dəqiqə,
yoldaşlar, tələsməyin, sözümün canı var.
Xəbər alsalar, yaxşı indi bəs sonra nə olsun? Mən deyərdim ki, ... sakit.. qurtarıram!.. Mən deyərdim
ki, məharətli sazəndələrimiz bir “vağzalı” çalsın, biz də xoş təranələr altında içək həmin bayaq
yuxarıda xatırlatdığımız o məhəbbət körpüsünün sağlığına, hansının ki, bir ucu bu damdadır, bir
ucu o damda—oğlan eviynən qız evinin arasında!.. Urra!..”
Atam, toyumuzda çalınan musiqilərin, oxunan mahnıların, deyilən sözlərin hamısını, hamısını
əvvəldən-axıra kimi maqnitafon lentinə yazdırıb. Indi qulaq asdığım da, inşaatçı qohumumuz Mirzə
Muxtarın səsidir. Həmin axşam o, bu sağlığa içəndən sonra başını qoyub gecəyədək yatmışdı...
Mən, hər könlüm istəyəndə, maqnitafonu qururam, toyumuzu təkrar edirəm, səadət sarayını
evimizə köçürürəm.42
26
Dəryaya, toydan bir neçə gün qabaq, təzə binanın üçüncü qatında ikiotaqlı mənzil vermişdilər. Biz
orada yaşayırıq. Həyətdə qarajımız da var. Işıqlı pəncərələrimiz geniş prospektə açılır. Şəraitimizdən
narazı deyilik. Otaqları öz zövqümdə bəzəmişəm. Səliqəm Dəryanın ürəyincədir. Srağagün telefon
da çəkdilər. Anamla tez-tez danışıram. Ərzaq mağazası evimizin altındadır. Institutdan gələndə
trolleybus lap qapımızın ağzında dayanır. Ancaq Dərya məni maşında aparıb gətirir. Düzü, buna
görə bir qədər sıxılıram. Dərsdən çıxanda yoldaşlarımdan tez ayrılmalı oluram.
Ərə getmək yaxşıdır. Bircə xörək hazırlamaqla qab-qacaq yumaq adamı əldən salır. Bəlkə mən
öyrəncəkli deyiləm, ondandır...
Dünən Dəryanın xətri düşbərə istədi. Iki kündə xəmir yoğurdum. Bişirdim. Tamsındım gördüm,
şorzəqqum! Qaldım neyləyim. Tez anama zəng çaldım, əhvalatı söylədim. Anam soruşdu:
—Evdə quru kütüm balığınız yoxdur?
Məni gülmək tutdu:
—Ma, sən bəxtəvərlikdən dəm vurursan. Selyodkamız