z var.
—Eybi yoxdur, daha yaxşı,—deyə anam məni başa saldı:—xörəkdən əvvəl süfrəyə bir parça o
selyodkadan qoy. Dərya yesin. Ondan sonra, bişirdiyin düşbərəyə əlavə duz səpməsə, mən heçnə
anlamıram.
Doğrudan evdar arvadlar səriştəli olurlar.
Naharda adama bir az siyənək balığından yedik. Nimçələri yığışdırıb, stola çörək, qaşıq, nanəlisarımsaqlı sirkə gətirdim. Kasalara düşbərə çəkdim. Anamın məsləhətini yoxlamaq məqsədi ilə,
Dərya bir-iki qaşıq yeyən kimi xəbər aldım:
—Necə bişirmişəm, bacarırammı?
Başını tərpədib, dodaqlarını marçıldatdı:
—Dadlıdır... Ancaq xətrinə dəyməsin, şitdir,—dedi və əlini duzqabına uzatdı...
Dəryanın Bakıda heçkəsi yoxdur. Atası müharibədə ölüb, anası böyük oğlu ilə kənddə olur. Özü
də, mənzil alıncaya qədər emalatxanada yaşayıb. Amma görüşdüyümüz vaxtlar bunu məndən
gizlədib.
Dostları, yoldaşları çoxdur—hamısı da incəsənət adamı.
Dərya rəsmi heçyerdə işləmir. Təkcə heykəl düzəltməklə məşğuldur. Səhərlər məni instituta qoyub,
emalatxanaya gedir. Nahara da evə birlikdə qayıdırıq. Yarızarafat-yarıciddi hərdən mənə eşitdirir ki,43
həkimliyi qurtarandan sonra heçsəni də qulluğa girməyə qoymayacağam. Mənim qazancım bizə
gen-bol bəsdir. Onunla razılaşmıram. Mən bəyəm təkcə diplom üçün oxuyuram. Hərənin ürəyində
bir arzusu var.—Cəmiyyətə xidmət göstərmək hər bir vətəndaşın müqəddəs borcudur.—Bəs bu
sözlər mənə aid deyil?! Deyir, gələcəkdə elə özümüzün, uşaqlarımızın sağlamlığını qorusan
kifayətdir. Mənim əqidəmcə o cür xudpəsənd müalicədənsə, geniş ürəkli xəstə olmaq yaxşıdır.
27
Novruz bayramı idi.
Anam bizi “ayaqaçdı” ya çağırmışdı. Ertədən zəng vurub tapşırmışdı ki, “Qazan asmayın, şama bura
gələcəksiniz.”
Qaş qaralanda geyinib-gecindik, maşına oturduq. Dərya atam evinə birinci dəfə gedirdi.
.Qapıda qarşımıza gülər üzlə çıxdılar. Anam ikimizi də öpdü. Atam məni qucaqlayanda kövrəldi...
Dayım, əmim və arvadları dəhlizə çıxıb bir-bir bizimlə görüşdülər.
—Pa, bilirsən necə darıxmışam sənin üçün?—dedim.
Kişi