yüz qırx səkkizinci il aprel ayının onunda Bakıda
fəhlə ailəsində anadan olmuşam. Atam Əzizbəyovneft mədənində mühəndis işləyir. Mənim
yaşımdan Sov. IKP-nin üzvüdür. Anam Mərmər kitabxanaçıdır. Mən orta məktəbi bu yay
qurtarmışam. Min doqquz yüz altmış dördüncü ildən komsomolçuyam.
Ünvanım belədir: Şıxəli Qurbanov küçəsi, ev nömrə 103, mənzil 8.”
Kağızı qatlayıb stolun üstünə atdım. Təsirləndim. Fikirləşdim ki, mənim əsl tərcümeyi-halım bu
gündən—Dərya ilə tanışlıqdan sonra başlayır. Bənövşəli dəftərimin ilk səhifəsindən.
—Onun—Şıxəlinin isə tərcümeyi-hal dəftəri bağlandı, bənövşəsi soldu... Heyf, heyf Şıxəlidən!..
3
Ən çox bəyəndiyim, yaxası, qolları ağ xəzli sürməyi yun paltarımda qara tuflilərimi geymişəm. Bu
qiyafədə sanki lap qəşəngləşmişəm. Həm də hündürboy olmuşam.
Dünəndən intizarını çəkdiyim görüşün vaxtına hələ xeyli qalıb. Ancaq mən indidən hazıram.
Bu axşam anama, ömrümdə ilk dəfə yalan satdım:
—Ma, bizim fakültədə bir qızın ad günüdür, onlara gedirəm,—dedim.
Şübhələnmədi. Lakin soruşdu:
—Əliboş niyə?
—Yolüstü, mağazalardan bir hədiyyə alaram,—söylədim.
Uşaq vaxtlarımdan dilim belə öyrənib: mən anama “ma,” atama isə “pa” deyirəm.
Yanaqlarımın istiləndiyini hiss etdim: yəqin, yalan danışdığım üçün qızarmışdım. Bunu gizlətməyə
çalışdım. Üzü divara çevrildim. Önümdə atamın foto şəkli durdu. Çatılmış enli, pırpız qaşları altdan
zəhmli, iti gözləri mənə dikildi. Doğrudan da heçfikir verməmişəm, nə böyük alnı vardı atamın.
Ovurdları çökmüşdü. Qalın bığları dodaqlarının üstünü örtmüşdü. Yaman qaşqabağlı kişidir. Barı
şəklini çəkdirəndə bir balaca gülümsəyəydi...
Anam soruşdu:
—Saat neçədə gələcəksən, Könül?
—Bilmirəm, ma. Nə vaxt qurtarsa.
—Telefonları varmı?
—Yoxlarıdır. Geciksəm, düşüb avtomatdan sənə zəng çalaram.
—Çölə paltosuz çıxmayasan ha, Könül, soyuqlarsan.5
—Ma, nigaran qalma, uşaq deyiləm ki. Bir neçə gündən sonra mənim də on doqquz yaşım tamam
olur, iyirmiyə keçirəm...
Anam çox mənalı tərzdə qımışaraq o biri otağa