doluxsundu.
Elə bil evimizdən neçə il idi getmişdim. Bir-bir otaqları gəzdim. Divarlara həsrətlə baxdım. Mətbəxə
də girdim. Anam xörək bişirirdi. Pəncərədə güllü süfrəyə sarılı ağız-ağıza iki boşqab qoyulmuşdu.
—Ma, bu nədir?—xəbər aldım.
Anam cavab verməzdən qabaq ehtiyatla qapını örtdü. Sonra əhəmiyyətli bir sirr açacaqmış kimi
mənə yaxın gəldi. Yavaşcadan pıçıldadı:
—Bayram aşıdır, indicə Qönçəbəyim gətirdi. Deyir, uşaqların ucbatından belə əziz gündə biz küsülü
qala bilmərik.—Anam əlindəki kəfkirlə iri tavada qovurduğu əti qurdalayıb sözünə əlavə
etdi:—Mən də onlara göndərəcəyəm.
Mətbəxə keçdiyimə peşman oldum.
Görünür, ayrı qonaqlarımız da olacaqdı. Uzun stollar açılmışdı.
—Hə... daha heykəlimi düzəltmək fikrin yoxdur?—deyə mən zala keçəndə atam kürəkəninə sataşdı.
Dərya qımışdı:
—Bu dəfən növbə Mərmər xalanındır.
Dayıdostum anamın köklüyünə işarə ilə söhbətə qarışdı:44
—A... bəs necə. Mənim baldızım elə bir parça mərmərdir də. Balaca ki, ora-burasını yontaladın a..
hazır madonnadır—apar qoy Tretyakovaya.
Zalda qəhqəhə ucaldı.
Qonaqlar yerbəyer oldular. Mənimlə Dəryanı stolun yuxarı başında əyləşdirdilər.
Anamın süfrəsi bayram xonçasına oxşayırdı.
Qədim, üçnimçə gümüşü vazalara nabat, şəkərbura, paxlava, şorqoğalı, alma və rəngbərəng
boyanmış yumurtalar qoyulmuşdu. Püstə, badam içi, qoz, fındıq ləpəsi, noğul, ləbləbi-kişmişlə
doldurulmuş kiçik podnosların qırağına əlvan şamlar yapışdırılmışdı. Nimçələrdə, belinə qırmızı
bant vurulmuş, bahar ətirli səmənilər stola xüsusi rövnəq verirdi. Ortada bir neçə konyak, araq və
şampan butulkası da vardı.
Qapının musiqili zəngi çalındı. Gələn bibimlə, əri və Mirzə Muxtarla arvadı idi. Onların içəri girməsi
ilə evə bir səs-küy düşdü ki, ağız deyəni qulaq eşitmədi. Arvadlar qalxıb marçamarçöpüşməyə
başladılar, bir-birinin kefini soruşdular, oğlunu, qızını xəbər aldılar.
Mirzə Muxtar elə kandardan üzünü stol üstündəki butulkalara tutub bir şer oxudu:
Saqi! Qurban sənə can, xalis araq