, mehriban dolanacaq. Tək doğru çıxaydı! Ancaq mən belə mövhumi
söhbətlərə inanmıram.
Yaz gəlmişdi—bu, həqiqət idi. Duyurdum ki, hava bahar qoxuyur; görürdüm ki, günəş fərəhlə
gülümsünür; ağaclar pöhrələnir; göydə qaranquşlar çırpınır...
Qarşımda stol üstündəki dolçada iki nərgiz, bir bənövşə vardı. Ətirləri də özləri kimi lətif çiçəklərin
ləçəklərində sanki ilahidən baharın təravəti, təbəssümü nəqş edilmişdi.
Yadımda deyil kimin şeridir, ancaq yaxşı sözlərdir:
Bəh! Bəh! Yenə yaz gəldi, vətən laləzar oldu.
Açdı yaxasın çöldəki güllər, bahar oldu...
Dərya həyət balkonunda başıaçıq, nazik köynəkdə oturmuşdu. Mən evdə dərslərimə hazırlaşırdım.
Soruşdu:47
—Saat neçədir, Könül!
Kitabdan ayrıldım, bir azdan on iki olacaqdı.
—Bahara beş dəqiqə qalır,—dedim.
29
Toyumuzdan qabaq institut yoldaşlarım, rəfiqələrim və yaxın qohumlarımız öz aralarında
dilbirləşiblər ki, mənə hədiyyə, köhnə qayda ilə büllur qab-qacaq, ipək parça, ətir qutusu yox,
ancaq kitab gətirsinlər. Hərə beş-on qalın cild kitab hazırlayıbmış. Hamısı da kitabın titul səhifəsinə
bir-iki cümlə ilə arzusunu yazıb. Mütaliəçi olduğumu eşitdiklərindən, məni bu yolla sevindirməyə
çalışıblar. Bəziləri yəqin ki, hədiyyəsini qənaətbəxş, adına layiq sanmadığından kitabın arasına
kapron corab, baş yaylığı, şərf kimi şeylər qoymağı da vacib bilib. Eybi yoxdur, adamları birdən-birə
köhnə adətindən ayırmaq çətindir. Yavaş-yavaş öyrənərlər.
Kitab da o qədərdir ki, təzə mənzilmizə daşısaydıq yer olmayacaqdı. Dərya ilə məsləhətləşmişəm,
onları anamgildə öz keçmiş otağıma yığacam. Adını da qoyacağam “Könül kitabxanası.” Neçə il
oxusam, bəsimdir. Bu mənim üçün ən gözəl sürprizdir!
Dünən atam şüşəli dolablar alıb. Bayaqdan kitabları səliqəyə saldıqca içərisindən yazıları oxuyuram:
“Könülcan!
Unutma ki, anan səni bir daha doğmayacaq. Gəncliyini elə yaşa, sonra heyfsilənməyəsən.
Dayın Zəka və yoldaşı Rüxsarə.”
“Sevimli rəfiqəm Könülə toy günündən xatirə.
Arzulayıram ki, ən azı, bu kitabın vərəqləri