sanı ömür edəsən. Gözəlliyin, təravətin solmasın!
Minayə”
“Dərya və Könül! Yaxud əksinə. Mən deyərdim ki, məhəbbət mülkünüzün təməli əla keyfiyyətli
qranit kimi möhkəm və eyni zamanda çoxdavamlı olsun. Bəxtinizin geniş pəncərəsindən həyat
yollarınıza kifayət qədər işıq düşsün və eləcə də ömrünüzün dirəkləri heçzaman əyilməsin.
Bilqeyis və onun Mirzə Muxtarı.”
Gör Fəzilə oxlanmış nə yazıb.
“Məhəbbətin ləzzəti zaqsın kandarına kimidir.”
Institutda uşaqlar qəti söz qoyublar: bundan sonra toya, mübarəkolsuna, ad gününə kitabdan başqa
şey apardı yoxdur!
Gözəl təşəbbüsdür. Oğlanların işinə mən qarışmıram, qızlardan hər kim kapron corabı kitabdan çox
sevirsə, öz bəxtindən küssün!..48
30
Bir üzüm qız idi, bir üzüm gəlin. Dəryaya elə alışmışdım, elə bağlanmışdım ki, evə gec qayıdanda
pəncərə qabağında oturub, dəqiqələri sayırdım. Onun baxışında, səsində, hərəkətlərində mənim
üçün qeyri-adi bir doğmalıq yaranmışdı. Bəzən münasibətində balaca soyuqluq, cüzi etinasızlıq
görsəm də, incimirdim, bunu ər-arvad arasında qanuni və ötəri bir şey hesab edirdim. Ancaq
təəssüflənirdim ki, belə hallar ikimizlikdə deyil, evimizə gələn qonaqların yanında olurdu. Həmişə
də: “Yəqin heçkəs duymadı” deyə öz-özümə təskinlik verirdim, onu bağışlayırdım.
“Siz xoşbəxtsiniz, Könül!”—Axır vaxtlar bu sözləri tay-tuşlarımın dilindən tez-tez eşidirdim.
Institutda qızlar mənə, oğlanlar Dəryaya qibtə edirdilər.
May təzəcə girmişdi. Havalar qızmışdı. Günəş insanları təbiətin səfalı, gəzməli güşələrinə çağırırdı.
Biz maşınla qayınanamın yaşadığı kəndə getdik. Zirvələri qarlı, yamacları yaşıl dağların qoynunda
yerləşən Daşhasarlı qollu-budaqlı çinarların, qovaqların, söyüdlərin əhatəsində itib-batmışdı.
Dəryanın atasından qalan dördgözlü mənzil, eyvan, bağ-bağça adama uzaqdan gəl-gəl deyirdi.
Şəhərdə ədədlə satılan güllər burada həyəti basmışdı. Meyvə ağaclarının açdığı rəngbərəng zərif
çiçəklərin tamaşasından göz doymurdu.
Iki gün səhər sübh gecə yatanadək Dəryanın anası bizə