ə xidmət elədi, başımıza dolandı, qardaşı
qoyun kəsdi, kabab, bozartma bişirdilər; görüşümüzə qohumları, qonşuları yığışdı. Qadınlar mənə
elə zənlə baxırdılar ki, guya Aydan enmişəm.
—Gözəl kəndiniz var!—deyə Bakıya qayıdanda razı qaldığımı Dəryaya bildirdim.—Adam heç
ayrılmaq istəmirdi.
O gülümsündü, sağ əlini sükandan çəkib boynumu qucaqladı, məni sinəsinə sıxdı.
—Xoşuna gəlirsə, yenə gedərsən.
—Haçan?
—Elə bu yay.. Imtahanlardan sonra. Ananı da apararsan.
—Bəs sən?
Dərya qolunu boynumdan qaldırdı.
—O zaman, deyəsən mən xaricdə olacağam.
—Xaricdə?!
—Aha.. Putyovka sifariş vermişəm. Beş-altı ölkəni gəzəcəyəm. Bir ay çəkəcək.
Heyrətdən tutuldum:49
—Sən nə danışırsan, Dərya?! Bu tezliklə məni tək qoyacaqsan?..
O, istehzalı tövrdə irişdi:
—Yavaş-yavaş öyrənmək lazımdır. Daima bir-birimizi qucaqlayıb evdə oturmayacayıq ki...
Bu sözdən elə məyuslaşdım ki, ağlamağımı güclə saxladım.
—Mənim üçün darıxmayacaqsan?
Dərya üzümə baxmadan qeyri-müəyyən bir cavab verdi:
—Darıxsam da... darıxmasam da... səfərdən qalmayacağam ki...
—Başa düşə bilmirəm,—öz-özümə gileyləndim.—Elə isə.. tələm-tələsik bu evlənmək nəyə lazım
idi...
Dərya uşağına tərbiyə verən bir valideyn iddiası ilə dedi:
—Evlənmək lazımdır, Könül. Zəmanə ayrı cürdür. Sən çox şeyi başa düşmürsən. Mənim adım,
sənətim, şöhrətim.. Subay gəzərəm, fikirləşərlər, bu şarlatanın birisidir. Camaatın ağzını
yummayacaqsan ki...
Bir anda başım gicəlləndi, ikiəlli üzümü qapayıb, küncə qısıldım. “Pərvərdigara, mən nələr
eşidirəm?”
31
Anam vaxtaşırı məni başa çıxırdı. Atam isə gec-gec görünürdü. Mənim də hər bazar günü getməyə
əlim çatmırdı. Kişi şikayətlənirdi:
“Sənsiz yaman qəribsilənirəm. Evimizin ləzzətini özünlə apardın. Barı sən gəl, atana dəy, işinin adı
nədir...”
Təsirlənirdim. Gileylənməyə əsasım olsa da, deməyə çəkinirdim.
Dəryanın qonaqlarının sayı getdikcə çoxalırdı. Onlara çay-çörək verməkdən yorulurdum.
Gecəyədək içirdilər, danışırdılar, gülürdülər. Dərslərimi öyrənməyə imkan